اقبال لاهوری
زبور عجم
شماره 116
دم مرا صفت باد فرودین کردند
گیاه را ز سرشکم چو یاسمین کردند
نمود لاله ی صحرا نشین ز خونابم
چنانکه باده ی لعلی به ساتگین کردند
بلند بال چنانم که بر سپهر برین
هزار بار مرا نوریان کمین کردند
فروغ آدم خاکی ز تازه کاری هاست
مه و ستاره کنند آنچه پیش ازین کردند
چراغ خویش برافروختم که دست کلیم
درین زمانه نهان زیر آستین کردند
درآ به سجده و یاری ز خسروان مطلب
که روز فقر نیاکان ما چنین کردند