مهستی گنجوی – رباعی شماره 271 (1) در ده می لعل لاله گون صافی بگشای ز حلق شیشه خون صافی کامروز برون ز جام می نیست مرا یک دوست که دارد اندرون صافی واژگان دشوار :1– سراینده ی این رباعی در بسیاری از منابع “ظهیرالدین فاریابی” ذکر شده است.
مهستی گنجوی – رباعی شماره 270 (1) در دل نگذارمت که افگار شوی در دیده ندارمت که بس خوار شوی در جان کنمت جای نه در دیده و دل تا با نفس بازپسین یار شوی واژگان دشوار:1– این شعر در کلیات شمس نیز آمده است !
مهستی گنجوی – رباعی شماره 269 (1) چندان به دو رخ، گل بدیع آوردی کاندر مه دی فصل ربیع آوردی چون دانستی که دل به گل می‌‌ندهم رفتی و بنفشه را شفیع آوردی واژگان دشوار : 1-این رباعی در نزهة المجالس به نام عبدالله آمده و در دیوان اوحدالدین کرمانی نیز ثبت شده است.
مهستی گنجوی – رباعی شماره 268 (1) چون در دلت آن بود که گیری یاری برگردی ازین دلشده بی‌آزاری چون روز وداع بود بایستی گفت تا سیر ترت دیده بدیدی، باری واژگان دشوار : 1-این رباعی به فخرالدین عراقی نیز منسوب است!
مهستی گنجوی – رباعی شماره 267 (1) چون خاک زمین اگر عناکش باشی وز باد جفای دهر ناخوش باشی زنهار ز دست ناکسان آب حیات بر لب مچکان اگر در آتش باشی واژگان دشوار: 1– سراینده ی این شعر در برخی منابع، فخرالدین عراقی، اوحدالدین کرمانی و انوردی ابیوردی اعلام شده است !
مهستی گنجوی – رباعی شماره 266 چون بند ز نامه ی تو بگشاد رهی بر دستخط تو بوسه‌ها داد رهی شد شاد به وعده ی تو دلشاد رهی دیدار تو را دو چشم بنهاد رهی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 265 چون اسب به میدان طرب می‌تازی از طبع لطیف، سِحرها می‌سازی فرزین و شه و پیاده فیل و رخ و اسب خوب و سره و طرفه و خوش می‌بازی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 264 (1) تو مونس غم شبان تاریک نه ای یا چون تن من چو موی باریک نه ای عاشق نه ای و به عشق نزدیک نه ای تو قیمت عاشقان چه دانی که نه ای واژگان دشوار: 1-ای شعر به ظهیر طوسی و اوحدالدین کرمانی نیز منسوب است !
مهستی گنجوی – رباعی شماره 263 تن زود به خواری ای جلب بنهادی وز گفته ی خویش نیک باز استادی گفتی خسبم در آب و نم در ندهم بر خاک بخفتی و نم اندر دادی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 262 (1) تا کی به هوای دل چنین خوار شوی در دست ستمگری گرفتار شوی انگه دانی که دل چه کردست به تو کز غفلت خواب عشق بیدار شوی واژگان دشوار:1– این شعر در نزهة المجالس به ” سعید گیلانی ” منسوب است .
مهستی گنجوی – رباعی شماره 261 بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنی بس دل که بدان دو زلف آواره کنی ایزد به دل تو رحمتی در فکناد تا چاره ی عاشقان بیچاره کنی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 260 با روی چو نوبهار و با خوی دئی با ما چو خمار و با دگر کس چو مئی بخت بد ما همی کند سست پئی ور نه تو چنین سخت کمان نیز نئی
