مهستی گنجوی

مهستی گنجوی – رباعی شماره 79 آن کاتش مهر در دل ما افکند در آب نظر بر رخ زیبا افکند بند سر زلف خویش آشفته بدید پنداشت که کار ماست در پا افکند  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 78  آن روز که توسن فلک زین کردند آرایش مشتری و پروین کردند این بود نصیب ما ز دیوان قضا ما را چه گنه قسمت ما این کردند  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 77 اشکم ز دو دیده متصل می‌آید از بهر تو ای مهر گسل می‌آید زنهار بدار حرمت اشک مرا کین قافله از کعبه ی دل می‌آید  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 76 (1) از دیده ی من چو اشک گلگون بچکد هر لحظه هزار قطره افزون بچکد بر آتش عشق تو کباب است دلم چون گرم شود کباب ازو خون بچکد واژگان دشوار:1– این شعر در نزهة المجالس به نام دختر سالار آده است.  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 75 (1) با خلق به داوری بود قاضی چرخ وزعلم و عمل بری بود قاضی چرخ برمشته اگر می بِرَید نیست عجب زآن روی که مشتری بود قاضی چرخ   واژگان دشوار: 1– این رباعی در صحاح فرس محمدبن هندوشاه نخجوانی به مهستی نسبت داده شده است.

مهستی گنجوی – رباعی شماره 74 (1) هنگام صبوح گر بت حورسرشت پر می قدحی به من دهد بر لب کشت هر چند که از من این سخن باشد زشت سگ به ز من ار هیچ کنم یاد بهشت واژگان دشوار:1– این شعر در برخی منابع با اندکی تغیر به خیام منسوب است !  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 73 (1) هر لحظه غمی به مستمندی رسدت تیری ز جفا به دردمندی رسدت در کشتن عاشقان از این بیش مکوش زنهار مبادا که گزندی رسدت   واژگان دشوار:1– این شعر در نزهة المجالس به ” صدر ” منسوب است .  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 72 هان ای پسر رواس اینک سه درست بستان و مرا پاچه ده از دست نخست خوه پاچه ی دست گیر و خوه پاچه ی پای مقصود من اندرین میان پاچه ی توست  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 71 نوشین لب او دوش به لالا میگفت صد نکته به از لولو لالا میگفت گفتا ندهم کام فلان بیچاره لالاش که لال باد لالا میگفت  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 70 من بنده ی آن جَستن چست و سبکت لرزان به تو بر قرطه ی ترّ و تنکت گویی باشد که بی رقیب خنکـت بر پای تو من بوسه زنم چون بتکت  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 69 من برخی آبی که رود در جویت من مرده ی آتشی که دارد خویت من چاکر خاکی که فتد در پایت من بنده ی بادی که رساند بویت  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 68 مسکین بتک ار نداشتی پروایت چون من نشدی شیفته ی هر جایت بیچاره همی لگد خورد وز پی دل می آید و بوسه می دهد بر پایت