مجموعه اشعار قوامی

قوامی رازی – شعر شماره 120 در توحید و مناجات گوید بس مبارک بود چو فرّ همای اول کارها به نام خدای ذوالجلالی که پیک درگهش اند ماه و خورشید آسمان فرسای آنکه اندر خزان قدرت اوست باد بر شاخ زعفران آلای آنکه اندر بهار حکمت اوست ابر در بوستان کهن پیرای او پدید آورید … ادامه

قوامی رازی – شعر شماره 116 در ستایش و توحید خدای تعالی و در موعظت و نصیحت و مدح قطب الدین ابومنصور مظفربن اردشیر واعظ مروزی معروف به امیر عبادی گوید مدبری ملکی بر جهان جهانبان است که هر چه گویی از او صد هزار چندان است احد صفت صمدی لم یلد و لم یولد … ادامه

قوامی رازی – شعر شماره 114 در توحید و پند و زهد گوید ای از خدا عزوجل بر تو آفرین ناآفریده چون تو دگر گیتی آفرین آن را کن آفرین که جهان را بیافرید تاباشد از ملائکه بر جانت آفرین آن پادشا که حلقه ی درگاه ملک او هفصد هزار بار به از چرخ هفتمین … ادامه

قوامی رازی – شعر شماره 113 در تفکر در آثار قدرت خدای تعالی و در موعظت و نصیحت گوید خداوندی ست عالم را جهان آرای و گیتی بان که عالم را همی دارد نگاری چون نگارستان نگه دارنده ی خلقان؛ پدید آرنده ی گیتی که رحمتهاش بی حد است و نعمتهاش بی پایان جهانداری که … ادامه

قوامی رازی – شعر شماره 112 در موعظت و نصیحت و حقانیت مذهب اثنا عشری گوید تا کی از هزل و هوس دنبال شیطان داشتن اعتقاد اهرمن در حق یزدان داشتن در وفای فتنه گوش عافیت برپیختن در هوای نفس چشم عقل حیران داشتن از عمارت کردن بیهوده در کوی هوس خانه ی شهوت به … ادامه

قوامی رازی – شعر شماره 109 در عدل خدای تعالی و امامت ائمه اثنی عشر علیهم السلام و موعظت و نصیحت و مدح نقیب النقباء ری شرف الدین مرتضی گوید چهار دار امام ای پسر ولی سه چهار کزین دوازده یابی بهشت جنت بار من از دوازده نازم تو از چهار ای دوست کنون ببایدمان … ادامه