ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 32 از 39 - ادبستان شعر پارسی

گشادی طرّه و مشک ختن سوخت

قدسی مشهدی- غزل شماره 88  گشادی طرّه و مشک ختن سوخت نقاب از رخ فکندیّ و چمن سوخت اسیران غمت را آتش عشق چو تار شمع، در یک پیرهن سوخت نشستی با رقیب و من کبابم زدی آتش به غیر و جان من سوخت نگشتم آشنای کس ز مهرت مرا داغِ غریبی در وطن سوخت … ادامه

باغی که گلش بو ندهد، عشقِ مجازست

قدسی مشهدی- غزل شماره 87 باغی که گلش بو ندهد، عشقِ مجازست تخمی که کسش برنخورد، اشک نیازست خواریّ و عزیزی به هم آمیخته در عشق هرگام درین بادیه صد شیب و فراز است در عشق، بلا می‌سپرد دست به دستم از بوته چو زر باز رهد، در دم گازست نرمیّ و درشتی ز کسی … ادامه

هر روز به من یار ز نو بر سر نازست

قدسی مشهدی- غزل شماره 86 هر روز به من یار ز نو بر سر نازست پیوسته مرا لذّت آغازِ نیاز است بگذار که در تیرگی بخت بمانم آیینه چو روشن شود افشاگرِ رازست کوتاه امل باش، که چون رشتۀ سوزن پیوسته گره می‌خورد آن سر که دراز است ای بت نه همین زینت بتخانۀ مایی … ادامه

از پریشانی اگر حاصل شود کامم، رواست

قدسی مشهدی- غزل شماره 85 از پریشانی اگر حاصل شود کامم، رواست در خمِ زلفت دلم را شانه محراب دعاست گرچه دست کوتهم بیگانه است از گردنت همّتی دارم که با سرو بلندت آشناست میرم از غیرت چو چشم حسرتم در بر کشد خاک راهت را که چشم توتیا را توتیاست دست در زلف تو … ادامه

شب دل ناشکر من آرام با خنجر نداشت

قدسی مشهدی- غزل شماره 84 شب دل ناشکر من آرام با خنجر نداشت سینه صد پیکان چشید و دست از افغان برنداشت تهمتی بود این که گفتم آتش دل مرده است کز دلم برخاست آه و رنگِ خاکستر نداشت بر سر نظّارۀ روی تو بر من ناز کرد ور نه بر من چشمِ روشن منّتی … ادامه

خطش را کس به جز من مبتلا نیست

قدسی مشهدی- غزل شماره 83  خطش را کس به جز من مبتلا نیست به این خط، چشمِ هرکس آشنا نیست چمن شد از هجوم گل چنان تنگ که مرغان را برای ناله جا نیست! به من خوش می‌رسد لطف تو امروز مگر چشم بداندیش از قفا نیست؟ چه شد؟ بوی گل امّید یا رب که … ادامه

نوای من چو ز صد پرده بر یک آهنگ است

قدسی مشهدی- غزل شماره 82 نوای من چو ز صد پرده بر یک آهنگ است چه شد؟ که غنچۀ صد برگ او به صد رنگ است ز کودکان نکند مرغِ روحِ مجنون رم هنوز در دل دیوانه حسرت سنگ است از آن چو شعله به یکبار در گرفته دلم که تا به گردن شمع از … ادامه

از غم نمی‌خورد دل اهل جنون، شکست

قدسی مشهدی- غزل شماره 81 از غم نمی‌خورد دل اهل جنون، شکست در حیرتم که خاطرم از غصّه چون شکست تا حرف ناامیدیِ مجنون شنیده‌ام دارد دلم ز طرّۀ لیلی فزون، شکست زان گل که کوهکن به سر از زخمِ تیشه زد صد خارِ رشک در جگر بیستون شکست در خیمه‌ گاه شعله که داغ … ادامه

بازم نشسته تا مژه در دل نگاهِ کیست

قدسی مشهدی- غزل شماره 80  بازم نشسته تا مژه در دل نگاهِ کیست روزم سیاه‌ کردۀ چشم سیاهِ کیست با آنکه صرف شد همه عمرم در انتظار آگه نیَم هنوز، که چشمم به راه کیست دل‌ دادن و سخن ‌نشنیدن گناه من دل‌ بردن و نگاه‌ نکردن گناه کیست جرم مرا امید به رحمت حواله … ادامه

آنکه دایم می‌خراشد سینۀ ما ناخن است

قدسی مشهدی- غزل شماره 79  آنکه دایم می‌خراشد سینۀ ما ناخن است خارخار سینۀ ما را مداوا ناخن است زاهد و ترسا ز من هر یک به نوعی راضی‌اند می‌گشایم عقده از هر رشته‌ای، تا ناخن است عشق اگر باشد، کشد هر لاغری صد کوهِ غم از گره بر رشته باکی نیست هرجا ناخن است … ادامه

لیلی‌اش در دل و گوشش به صدای جرس است

قدسی مشهدی- غزل شماره 78  لیلی‌اش در دل و گوشش به صدای جرس است یا رب این مغلطه، مجنون ترا با چه کس است؟ می‌برد برگ گلی باد ز گلزار برون بلبلی در پس دیوار مگر در قفس است؟ بلبل از بی‌خودی عشق جهد شاخ به شاخ گل به خون گشته ز غیرت که مگر … ادامه

عشق را چون شعله غیر از سوختن دربار نیست

قدسی مشهدی- غزل شماره 77 عشق را چون شعله غیر از سوختن در بار نیست هرکه شد ز اهلِ سلامت مرد این بازار نیست کاش یک بار افتدش بر گلشن کویت گذر آنکه گوید سرو را پا هست، چون رفتار نیست؟ ماجرای عشق چندان هست کایشان را بس است عاشقان را پرسش روز جزا در … ادامه