ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 22 از 39 - ادبستان شعر پارسی

عجب قیدی‌ست عشق سخت بنیاد

قدسی مشهدی- غزل شماره 208 عجب قیدی‌ست عشق سخت بنیاد مبادا گردنی زین قید، آزاد همین دانم که کارم رفته از دست نمی‌دانم که کارم با که افتاد ز غم مُردم، که چون من کشته گردم که خواهد خواست عذرِ تیغِ جلاد؟ ز بس ویرانه‌جویی، بعدِ مردن ز خاکم خانه نتوان کرد بنیاد نهد در … ادامه

ای خوشدلی برو که غمینم سرشته‌اند

قدسی مشهدی- غزل شماره 207 ای خوشدلی برو که غمینم سرشته‌اند درمان گداز و درد گزینم سرشته‌اند از آب و خاکِ کعبه و بتخانه نیستم نه دوستم، نه خصم، چنینم سرشته‌اند نگذاشت شغلِ عشق به کار دگر مرا گویا که از برای همینم سرشته‌اند عاشق کجا و تیره‌ دلی این گمان مبر سر تا قدم … ادامه

مرده بودم از خمار می، شرابم زنده کرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 206  مرده بودم از خمار می، شرابم زنده کرد کشته بود آتش مرا، ساقی به آبم زنده کرد از نصیحت‌های غمخواران، جنون بازم خرید گلشن افسرده بودم، آفتابم زنده کرد مرده بودم در کفن، افکند از عارض نقاب همچو کرم پیله شوقش در نقابم زنده کرد بی تو ضعفم بود غالب، … ادامه

سنبل زلف تو خط بر سنبل تر می‌کشد

قدسی مشهدی- غزل شماره 205 سنبل زلف تو خط بر سنبل تر می‌کشد سروِ قدّت حلقه در گوش صنوبر می‌کشد کعبۀ دُردی ‌کشان باشد مقامی کز شرف بهرِ تعمیرش، خُم می خشت بر سر می‌کشد کم مبادا از سر ما سایۀ داغ جنون کی سر شوریده‌حالان ننگِ افسر می‌کشد؟ شرمسارِ دیده‌ام شبها، که از پهلوی … ادامه

شکیب عاشقان، معشوق را دیوانه می‌سازد

قدسی مشهدی- غزل شماره 204  شکیب عاشقان، معشوق را دیوانه می‌سازد محبّت، شمع را پروانۀ پروانه می‌سازد ز سنگ محتسب خالی نگردد حلقۀ مستان ز خاک یک سبو، ایّامْ صد پیمانه می‌سازد به دیوار حرم چون تکیه کردم، چاک زد جامه سر شوریده‌ حالان، سنگ را دیوانه می‌سازد تو هم در بی‌قراری‌ها مرنج از من، … ادامه

رسد گر بر لبم جان، چون رسی، ناچار برگردد

قدسی مشهدی- غزل شماره 203 رسد گر بر لبم جان، چون رسی، ناچار برگردد بیا تا آفتابم از سر دیوار برگردد چنان از خوی او شد برطرف، آیین پیوستن که با هم سربه‌سر ننهاده خط، پرگار برگردد ز بس طبع جفا نازک شد از همراهی خویت چو گل پهلو زند بر خار، نیش خار برگردد … ادامه

گفتم از عشقت کشم دامن، گریبانگیر شد

قدسی مشهدی- غزل شماره 202 گفتم از عشقت کشم دامن، گریبانگیر شد سر کشیدم، گردنم تا پای در زنجیر شد کاوکاوِ چشمه اندازد ز صافی آب را آنقدَر در گریه کوشیدم که بی‌تأثیر شد از خدنگ عشق، پیکانی که شد در سینه جمع کوهکن را تیشه گردید و مرا زنجیر شد ذوق تنهایی و دام … ادامه

در مجلسی که احباب، شربِ مدام کردند

قدسی مشهدی- غزل شماره 201 در مجلسی که احباب، شربِ مدام کردند نوبت به ما چو افتاد، آتش به جام کردند اینجا غم محبّت، آنجا سزای عصیان آسایش دو گیتی، بر ما حرام کردند از بس که شیشه‌ها راست، از هر طرف سجودی میخانه را ز طاعت، بیت‌الحرام کردند چون ساغر شکسته، در دیده‌ها نمی … ادامه

میرم ار خوی ستمکاری ز سر بیرون کند

قدسی مشهدی- غزل شماره 200 میرم ار خوی ستمکاری ز سر بیرون کند شمع را گر تن نکاهد، زندگانی چون کند؟ دایه را پستان به ناخن می‌تراشد طفل عشق تا دمی شیرش مبادا در گلو بی خون کند آنکه می‌خواهد غمی بردارد از روی دلم کاش دل را از شکاف سینه‌ام بیرون کند گل که … ادامه

ز آب چشم من هر قطره طوفان دگر باشد

قدسی مشهدی- غزل شماره 199  ز آب چشم من هر قطره طوفان دگر باشد به جز دامان صحرا کاش دامان دگر باشد چو آیی در دلم، هر داغش آتشخانه‌ای بینی گلی دارم که هر برگش گلستان دگر باشد ندانم کز کدامین چاکِ پیراهن برآرم سر که هر چاک گریبانم، گریبان دگر باشد نیندازد به سویم … ادامه

به بزم دوش حدیث تو در میان افتاد

قدسی مشهدی- غزل شماره 198 به بزم دوش حدیث تو در میان افتاد چو شمعم آتش غیرت در استخوان افتاد فغان بی‌اثر از طاق دل، اسیرِ ترا چو شاخِ بی‌ثمر از چشمِ باغبان افتاد فتاد بر سر هم دل چو صید، روز شکار مگر کرشمۀ چشم تو در زمان افتاد؟ فرشته گر کندت همرهی، هلاک … ادامه

رشکِ نام او زبانم را ز غیرت لال کرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 197 رشکِ نام او زبانم را ز غیرت لال کرد عشقم از گفت و شنود خلقْ فارغبال کرد سرفرازی‌های گردون از تنزّل‌های ماست پستی ما، نامِ دشمن را بلند اقبال کرد نالۀ شوریدگان شور آورد، چون عندلیب خود پریشان بود، گل را هم‌ پریشان حال [                    بیاض               ] از برای امتحان، … ادامه