رنجیدن تو باعث نومیدی من شد
قدسی مشهدی- غزل شماره 220 رنجیدن تو باعث نومیدی من شد پیراهن اّمید، مرا بی تو کفن شد شاید که کسی گوش کند نالۀ ما هم بایست همآواز به مرغان چمن شد معموری منزل بود از صاحبِ منزل هرجا که نشستیم دمی، بیتِ حزن شد افکند هما سایه، ولی بر سرِ خاکم شد تیرگی از … ادامه



