ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 20 از 39 - ادبستان شعر پارسی

مسیح دید لبت، رنگ او دگرگون شد

قدسی مشهدی- غزل شماره 232  مسیح دید لبت، رنگ او دگرگون شد ز سِحرِ غمزه‌ات اعجاز را جگر خون شد ز شوقِ تیغ به خود گو ببال صیدِ حرم که غمزۀ تو به عزمِ شکار بیرون شد نبرد نامۀ من، مرغِ نامه‌بر بَرِ دوست مگر ز بخت بَدَم باخبر ز مضمون شد؟ ز دیده و … ادامه

اسیر عشق تو از ننگِ کفر و دین میرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 231 اسیر عشق تو از ننگِ کفر و دین میرد کسی که غیرت عشقش بود، چنین میرد ز شوق آنکه شود خاکروبِ این درگاه فرشته از فلک آید که بر زمین میرد صبا بگو به ملامتگران که شعلۀ عشق چراغ نیست که از بادِ آستین میرد کسی ز پرسش روز جزا … ادامه

در هجرت، از شکست، دلم را اثر نماند

قدسی مشهدی- غزل شماره 230 در هجرت، از شکست، دلم را اثر نماند زین پیش بی تو بود قرارم، دگر نماند شمعی که تازه کُشته شود، دودش اندک است بازآ که بی تو یک نفسم بیشتر نماند ای بلبلان، بقای شما باد در چمن کز ما به نیم چاشت چو شبنم اثر نماند وقتی به … ادامه

ناله‌ای کردم، خروشِ اهلِ شیون تازه شد

قدسی مشهدی- غزل شماره 229  ناله‌ای کردم، خروشِ اهلِ شیون تازه شد بلبلان را شیوۀ افغان گلشن تازه شد بس که عشقم رشک ‌فرمای است، از چشم بتان هرکه زخمی خورد، داغ سینۀ من تازه شد آهی از دل برکشیدم شب به یاد روی دوست در دل موسی هوای نارِ ایمن تازه شد دوش در … ادامه

نوک مژگان چه حیرت گر ز دلها بگذرد؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 228 نوک مژگان چه حیرت گر ز دلها بگذرد؟ دل چه باشد، تیر عشق از سنگ خارا بگذرد خنجرِ ناز تو در دل حسرت دیدار را خون کند، تا بر لبم حرف تمنّا بگذرد چند بر ما طعنۀ عشق بتان ای شیخ شهر شیخِ صنعان را بگو کز عشقِ ترسا بگذرد … ادامه

من و آیینۀ حسنی که تابَش رو بسوزاند

قدسی مشهدی- غزل شماره 227 من و آیینۀ حسنی که تابَش رو بسوزاند دلم را سجده‌های گرمِ او ابرو بسوزاند دماغم پر شد از سودای آتشپاره‌ای چندان که شب در کُنجِ تنهایی سرم زانو بسوزاند دلم را کرد بوی نافه سرگردان به صحرایی که ریگ دشتش از گرمی سُم آهو بسوزاند همان خاکسترم چون گرد … ادامه

نشأه می‌خواستم از باده، خمارم دادند

قدسی مشهدی- غزل شماره 226 نشأه می‌خواستم از باده، خمارم دادند روزِ روشن طلبیدم، شب تارم دادند نالۀ صبحدم و آه شب و گریۀ شام هرچه در عشقۀ بتان بود به کارم، دادند هریک از گبر و مسلمان ز خودم می‌دانند خود ندانم که به کیش که قرارم دادند هرکجا جای کنم، سبزه دمد از … ادامه

می را چو آب، لعل تو بر خود حلال کرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 225   می را چو آب، لعل تو بر خود حلال کرد گویا که خون بیگنهانش خیال کرد حالی نداشتم که توان گفت، بی شراب ساقی به یک پیاله‌ام از اهلِ حال کرد بلبل دم از خصومت طوطی زند، مگر آیینه را ز عکسِ رخت گل خیال کرد؟ در بالشیم روز … ادامه

ز چشمم بی تو شب چندان سرشک لاله‌گون افتد

قدسی مشهدی- غزل شماره 224  ز چشمم بی تو شب چندان سرشک لاله‌گون افتد که هرجا پا نهد اندیشه، در دریای خون افتد ز بس دل می‌تپد در سینه شب در کنج تنهایی مبادا دیده، گاهِ گریه با اشکم برون افتد دل پرویز را در سینه چون سیماب لرزاند صدای تیشۀ فرهاد چون در بیستون … ادامه

لبت به خندۀ شیرین چو همنفس گردد

قدسی مشهدی- غزل شماره 223  لبت به خندۀ شیرین چو همنفس گردد به گرد لعل تو روح‌الامین مگس گردد عجب که ره به رفیقان برم درین شب تار مگر دلیلِ رهم نالۀ جرس گردد ز اشتیاقِ گرفتاری تو، طایر قدس ز سدره آید و گرد سر قفس گردد کجاست وادی طور و شجر، که آتش … ادامه

چون کُشتۀ نگاه تو سوی کفن رود

قدسی مشهدی- غزل شماره 222 چون کُشتۀ نگاه تو سوی کفن رود جان ز تن برون شده بازش به تن رود بوی گلاب از نفسش می‌توان شنید آن را که بر لب از گل رویت سخن رود جذب محبّت است که گلگون عنان خویش بربوده از سوار و سوی کوهکن رود زحمت مکش رقیب، که … ادامه

به عزمِ جلوه چو آن گلعذار برخیزد

قدسی مشهدی- غزل شماره 221 به عزمِ جلوه چو آن گلعذار برخیزد نشان عافیت از روزگار برخیزد ز شوقِ تیر نگنجند آهوان در پوست به عزمِ صید چو آن شهسوار برخیزد اگر به مردۀ صد ساله بگذری، ز لحد ز شوق روی تو بی‌اختیار برخیزد به سوی من چو گذر کرده‌ای، دمی بنشین که حسرت … ادامه