ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 19 از 39 - ادبستان شعر پارسی

چشمی که با غبارِ درت آشنا شود

قدسی مشهدی- غزل شماره 244  چشمی که با غبارِ درت آشنا شود دیگر چو نقشِ پا، کی ازین در جدا شود؟ بر لب، شکسته می‌گذرد حرفِ توبه‌ام چون کودکی که نو به سخن آشنا شود آن طالعم کجاست که افتد به کار من هر عقده‌ای که از سر زلف تو وا شود چون صبح، یابد … ادامه

بس که دود آهِ عاشق پردۀ افلاک شد

قدسی مشهدی- غزل شماره 243 بس که دود آهِ عاشق پردۀ افلاک شد سینۀ افلاک از داغ کواکب پاک شد پا ز عزّت بر زمین ننهد ملک در شهر عشق بس که در هر کوچه‌اش جسم عزیزان خاک شد اتّحادی هست با خونین ‌دلانم، زان سبب غنچه پیراهن درید و سینۀ من چاک شد بر … ادامه

یاد روی تو هم‌آغوشِ گلستانم کرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 242  یاد روی تو هم‌آغوشِ گلستانم کرد لذّت درد تو آسوده ز درمانم کرد کفر و دین باختم از نیم‌نظر بر رخ دوست دیده رسوا شده گبر و مسلمانم کرد نفسی بی تو گر از سینۀ تنگم سر زد برقِ الماس شد و سر به گریبانم کرد چون صبا، سنبل امّید … ادامه

دو روزه هجر تو با جان دوستان آن کرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 241  دو روزه هجر تو با جان دوستان آن کرد که از هزار خزان، با بهار نتوان کرد ز آهِ بلبل شوریده دربدر گردید نسیم اگرچه دل غنچه را پریشان کرد نسیم صدق و صفا را دم زلیخا داشت که شد چو وقت دعا، رویِ دل به زندان کرد کجا ز … ادامه

هنوز از ناله‌ای صد شعله در جان می‌توانم زد

قدسی مشهدی- غزل شماره 240 هنوز از ناله‌ای صد شعله در جان می‌توانم زد نوای عندلیبی در گلستان می‌توانم زد بهار گلشن خونین‌دلان چون بشکفد، من هم سری چون غنچه بیرون از گریبان می‌توانم زد هنوزم سینۀ افسرده یک دوزخ شرر دارد شبیخون دگر بر داغِ حرمان می‌توانم زد هنوز از گریه چشم تر نشُسته … ادامه

هرگزم چون لاله دل بی داغِ ته بر ته مباد!

قدسی مشهدی- غزل شماره 239  هرگزم چون لاله دل بی داغِ ته بر ته مباد! تا بود غم، در دلم آسودگی را ره مباد! دل گریبانگیرِ وصل و دیده محروم از نگاه جامۀ نیک‌ اختری بر قدّ کس کوته مباد! هرکه را بینم به او همراه، می‌میرم ز رشک سایه هم یا رب به آن … ادامه

عالمی بر خویش بالیدم چو از من یاد کرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 238  عالمی بر خویش بالیدم چو از من یاد کرد بنده‌ام تا کرد، گویی بنده‌ای آزاد کرد صیدِ ما را احتیاج زحمت صیّاد نیست خون گرم از دل روان شد چون ز تیغش یاد کرد رسم معموری همین در کوچۀ سیل است و بس عاقبت اشکم به کام این شهر را … ادامه

زورم به یک اشاره ابرو نمی‌رسد

قدسی مشهدی- غزل شماره 237 زورم به یک اشاره ابرو نمی‌رسد هرگز به ناتوانی من مو نمی‌رسد قمری فکنده طوق به تقلید در گلو چون گردنش به حلقۀ گیسو نمی‌رسد انصاف بین که پایْ به دامن کشیده‌ام با جامه‌ای که تا سرِ زانو نمی‌رسد لب‌ تشنگان ناز، تسلی نمی‌شوند تا چین زلف یار به ابرو … ادامه

بهر هر دیوانه گر ویرانه‌ای پیدا شود

قدسی مشهدی- غزل شماره 236 بهر هر دیوانه گر ویرانه‌ای پیدا شود کی منِ بی‌خانمان را خانه‌ای پیدا شود؟ شمع با آن سرکشیها، تا نگاه واپسین چشم بر راه است تا پروانه‌ای پیدا شود از شراب معرفت، نومید نتوان زیستن پای خُم گیریم تا پیمانه‌ای پیدا شود فیض بسیارست، امّا فیض ‌جویان کمترند پر بر … ادامه

ز دلها درد دل برداشتن هم عالمی دارد

قدسی مشهدی- غزل شماره 235 ز دلها درد دل برداشتن هم عالمی دارد به بالای غم من ریز گو، هرکس غمی دارد طبیعی نیست با مردم، تواضعهای می‌ خواران ملایم می‌نماید خار تا اندک نمی دارد من از تنهایی خود گر زنم فریاد، معذورم چرا نالان بود بلبل که چون گل همدمی دارد رکاب آن … ادامه

کی دواجو بود آن دل که ز دردش دم زد

قدسی مشهدی- غزل شماره 234 کی دواجو بود آن دل که ز دردش دم زد داغِ بیدردی آنم که دم از مرهم زد با خرد روز ازل بر سر سودا بودم عشق پیش آمد و سودای مرا برهم زد محنت هجر تو داند که چه با جانها کرد شعلۀ عشق تو داند که چه در … ادامه

گر گشایم لب دمی، عالم پر افغان می‌شود

قدسی مشهدی- غزل شماره 233 گر گشایم لب دمی، عالم پر افغان می‌شود گر کنم دور آستین از دیده، طوفان می‌شود پنبه برخواهم گرفت از داغهای خویشتن مژده ده پروانه را کامشب چراغان می‌شود تا مباد از پیش من بر هم خورد بازارِ ابر گریه کمتر می‌کنم روزی که باران می‌شود تا به کام دل … ادامه