ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 17 از 39 - ادبستان شعر پارسی

هنوزم از مژه، کار سحاب می‌آید

قدسی مشهدی- غزل شماره 268 هنوزم از مژه، کار سحاب می‌آید هنوز دجله به چشمم سراب می‌آید ز دل به جز کف خاکستری نماند و هنوز نفس ز سینه چو دود از کباب می‌آید به آفتاب هم این خیرگی گمانم نیست که با فروغِ رخت از نقاب می‌آید کسی که دی ز مقیمان کعبه بود، … ادامه

کی اسیران غمت را غم دنیا باشد؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 267 کی اسیران غمت را غم دنیا باشد؟ گر تو پروا کنی از چرخ، چه پروا باشد؟ هرکه را خورد دل از چاه زنخدانی آب تشنه لب میرد، اگر بر لب دریا باشد ناخن تیشۀ عاشق چو شود عقده‌ گشای نگذارد که گره در دلِ خارا باشد هیچ‌ کس نیست که … ادامه

زخم خار آرزوی آبلۀ پا باشد

قدسی مشهدی- غزل شماره 266 زخم خار آرزوی آبلۀ پا باشد غنچه را غیرِ شکفتن چه تمنّا باشد؟ به جز از سبحه ندیدیم ز دل راه به دل ورنه بایست دلت را غم دلها باشد تا بود قطعِ تعلّق، سر پیوندْ کراست؟ ما و شمشیر تو، سوزن ز مسیحا باشد سرفرازی چو درین بزم به … ادامه

دامنم چند ز خون مژه دریا باشد؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 265 دامنم چند ز خون مژه دریا باشد؟ دیده نگذاشت که نم در جگر ما باشد برنیاورد سر از موج سرشکم گردون این گهر چند گره در دل دریا باشد؟ رشته‌ای را که در آن گوهر اشکی نکشند بگسلانش، همه گر عقدِ ثریّا باشد در نظر، آینۀ مهر، صبوحی زن را … ادامه

در آتشم از چهره برافروخته‌ای چند

قدسی مشهدی- غزل شماره 264  در آتشم از چهره برافروخته‌ای چند چون شعله ز هم سرکشی آموخته‌ای چند روشن نشود بخت ز جمعیّت داغش در سینه دلم ساخته با سوخته‌ای چند ریزند به سر خاک، پی صیدِ ضعیفی چون دام به هم، چشمِ تهی دوخته‌ای چند چون جلدِ کتابند، بغل کرده پُر اجزا یک حرف … ادامه

گر دل به المهای تو منسوب نباشد

قدسی مشهدی- غزل شماره 263 گر دل به المهای تو منسوب نباشد در سینه اگر جا دهمش، خوب نباشد شیرین نشود کامِ حریفی که درین بزم پیمانه‌ کشِ صبر، چو ایّوب نباشد در سینه غمِ عشق تو پنهان نتوان داشت چون عکس که در آینه محجوب نباشد شاید مژه‌ای تر کنم از شوقِ تو، خواهم … ادامه

کشد صد طعنه از دشمن چو با من همنشین باشد

قدسی مشهدی- غزل شماره262  کشد صد طعنه از دشمن چو با من همنشین باشد بنازم دوستی را کز وفاداری چنین باشد به دل چون داغِ روغن دم‌ به‌ دم پس می‌رود داغم چه سازم، کوکب بخت مرا بالیدن این باشد سیه دل دود از آن باشد که در سر نخوتی دارد بود روشندل اخگر زانکه … ادامه

ز من ترسم عنان آن نرگس جادو بگرداند

قدسی مشهدی- غزل شماره 261 ز من ترسم عنان آن نرگس جادو بگرداند بگردد روی بخت از من، گر از من رو بگرداند دلم را ضعف غالب شد، ز ننگ لاغری ترسم عنان از صیدِ من عشق قوی بازو بگرداند بود گر سبحه از خاکم، مسلمان بگسلد تارش شوم گر شعله، ز آتش روی خود … ادامه

میگساران را لبت یاد از می گلگون دهد

قدسی مشهدی- غزل شماره 260 میگساران را لبت یاد از می گلگون دهد بی لب لعلت، می گلرنگْ طعم خون دهد نقد دل آورده‌ام، بنما جمال خویش را تا نبیند دلربایی چون تو، کس دل چون دهد؟ دیده گردد خشک، اگر بر داغِ دل مرهم نهم چشمه را چون لای گیرد، نم کجا بیرون دهد؟ … ادامه

دلم ز کعبه نه محمل نشسته می‌آید

قدسی مشهدی- غزل شماره 259 دلم ز کعبه نه محمل نشسته می‌آید به دیر رفته و زنّار بسته می‌آید اگر به کوی تو تا حشر گوش اندازند صدای شیشۀ عهدِ شکسته می‌آید نسیمِ باغِ محبّت مگر وزید، که باز به دست دل، گل غم دسته‌ دسته می‌آید همای عشقم و پروازِ گلشنی دارم که مرغ … ادامه

چه رنجش است کزان تندخو نمی‌آید؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 258 چه رنجش است کزان تندخو نمی‌آید؟ کدام فتنه که از دستِ او نمی‌آید؟ به کینه جوی من ای آنکه محرم رازی بگو، بدی ز نکویان نکو نمی‌آید ره نشاط من از شش جهت چنان بستند که سوی من طرب از هیچ سو نمی‌آید اگر هوای ملاقات دوستان داری تو خود … ادامه

ذوق غمت ز سینۀ محزون نمی‌رود

قدسی مشهدی- غزل شماره 257 ذوق غمت ز سینۀ محزون نمی‌رود از دل هوای درد تو بیرون نمی‌رود هرچند نازْ دامن لیلی کشد، دلش باور مکن که از پی مجنون نمی‌رود زین چشم خون ‌فشان که مرا هست، چرخ را کشتی کدام روز که در خون نمی‌رود؟ بر دل شبی نمی‌گذرد کز غلویِ ضعف با … ادامه