ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 16 از 39 - ادبستان شعر پارسی

آسیبِ واعظان به ایاغم نمی‌رسد

قدسی مشهدی- غزل شماره 280  آسیبِ واعظان به ایاغم نمی‌رسد از باد، آفتی به چراغم نمی‌رسد از بس که باز می‌کنم از کارِ دل گره ناخن به تازه‌ کردنِ داغم نمی‌رسد گلشن پر از گل است، ولیکن ز هیچ گل بوی محبّتی به دماغم نمی‌رسد عشق است نخلِ میوۀ باغ دلم، ازان دست کسی به … ادامه

خامه در وصف لبت کار مسیحا می‌کند

قدسی مشهدی- غزل شماره 279 خامه در وصف لبت کار مسیحا می‌کند حرفِ زلفت بر ورق خط را چلیپا می‌کند تا نباشد هیچ عضوی بر تنش بی دردِ عشق لاله داغ خویش را قسمت بر اعضا می‌کند عالمی را ابر نیسانی به طوفان می‌دهد تا به دریا قطره‌ای را در صدف جا می‌کند آنکه پیشش … ادامه

ازان دل از غم ایّام برنمی‌آید

قدسی مشهدی- غزل شماره 278 ازان دل از غم ایّام برنمی‌آید که آفتابِ می از جام برنمی‌آید ز زیر زلف برآمد رخش، که می‌گوید که آفتاب، گهِ شام برنمی‌آید؟ بکن به ناخن خود، رویِ داغ و نام برآر که بی‌خراشِ نگین، نام برنمی‌آید چه شد که رشک برد بر ستارۀ سیماب دلم به محنتِ ایّام … ادامه

جز محبّت، سینه‌ام علم دگر پیدا نکرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 277 جز محبّت، سینه‌ام علم دگر پیدا نکرد چون صدف، کس انتخاب قطره از دریا نکرد عاشق و معشوق را شرط است با هم سوختن شمع درنگرفت تا پروانه‌ای پیدا نکرد کلبۀ تنگ مرا جای دو خون‌آلوده نیست تا نرفت از جا دلم، در سینه پیکان جا نکرد گردم از بی‌ … ادامه

دل پر حسرتم از سادگی در بزمِ تنهایی

قدسی مشهدی- غزل شماره 276 دل پر حسرتم از سادگی در بزمِ تنهایی بساط آرزو با یاد آن سیب ذقن چیند مبر نزدیک عارض، دستۀ گل بهرِ بوییدن لب هر غنچه تا کی بوسه زان کنج دهن چیند؟ چه بی‌دردست از داغ محبّت، آن تماشایی که در گلشن بود تا لاله، نسرین و سمن چیند … ادامه

عشّاق چه جمعند؟ پریشان شده‌ای چند

قدسی مشهدی- غزل شماره 275 عشّاق چه جمعند؟ پریشان شده‌ای چند با خود ز جنون دست و گریبان شده‌ای چند مرغان چمن، چاشنی گریه ندانند خو کرده ز گل با لب خندان شده‌ای چند دانی چه بود دیدۀ این گریه‌ پرستان؟ گرداب صفت مرکز طوفان شده‌ای چند چون صبح نخندند چرا بر دل صد چاک؟ … ادامه

کس کارِ تُنُک حوصله را تنگ نگیرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 274  کس کارِ تُنُک حوصله را تنگ نگیرد آیینه که از شیشه بود زنگ نگیرد تا عرصۀ مشرب نکشم باز، عنان را جا بر دل من وسعت اگر تنگ نگیرد آزاده دل آن است که در ترکِ تعلّق گر در خُم نیلش فکنی، رنگ نگیرد کی خصمیِ ظاهر شکند نسبتِ اصلی؟ … ادامه

دلم به عشق فسونساز برنمی‌آید

قدسی مشهدی- غزل شماره 273 دلم به عشق فسونساز برنمی‌آید زبان به گفتن این راز برنمی‌آید چه شد شکفتگی‌ام گر ز پرده بیرون است؟ چو گل ز خنده‌ام آواز برنمی‌آید نبسته بال مرا کس، ز ناتوانی خویش پرم ز عهدۀ پرواز برنمی‌آید شدم ز گریۀ بی‌اختیار، شهرۀ شهر کسی به پرده در راز برنمی‌آید حیات … ادامه

رفتم به بوستان که دلم وا شود، نشد

قدسی مشهدی- غزل شماره 272 رفتم به بوستان که دلم وا شود، نشد گفتم که درد عشق مداوا شود، نشد سودا به شهر و کوی بود، نی به کوه و دشت مجنون خیال کرد که رسوا شود، نشد امروز غربتم به جزای عمل رساند گفتم مگر که وعده به فردا شود، نشد عمری چو نقش … ادامه

با من، غمت ز مهر، دویی در میان ندید

قدسی مشهدی- غزل شماره 271 با من، غمت ز مهر، دویی در میان ندید کس شعله را به خار چنین مهربان ندید یاد چمن ز خاطر مرغ اسیر رفت چون دلنشینی قفس از آشیان ندید تا بود، روزگار به افسردگی گذاشت کس رنگ خنده بر لب این بوستان ندید گردید چون خیال و ز دلها … ادامه

عشقت اقرار به دل آرد و انکار برد

قدسی مشهدی- غزل شماره 270  عشقت اقرار به دل آرد و انکار برد همچو صیقل که صفا بخشد و زنگار برد بیخودی لازمۀ عشق بود، ورنه چرا هرکه را بر سر کار آورد، از کار برد؟ که به غربت فکند تنگدلان را ز وطن؟ باغبان کی گل نشکفته به بازار برد؟ سوختم ز آتش دل، … ادامه

ز عقده‌ها که فلک نذرِ کار من دارد

قدسی مشهدی- غزل شماره 269 ز عقده‌ها که فلک نذرِ کار من دارد شکفته‌ام، که غم روزگار من دارد شود چو محوِ تماشای یار، داغ شوم که حیرت آینه را در شمار من دارد نیافت در چمنم سبزه‌ای که زرد کند چه شکوه‌ها که خزان از بهار من دارد سفینه کرده فلک اختیار، پنداری خبر … ادامه