قاآنی شیرازی – قطعه شماره 35 ای وزیری که به دهر آنچه بود دلخواهت همه از فضل خداوند میسر گردد گر چکد نقطه ای از کلک تو در بحر محیط چون سخن های تو موجش همه گوهر گردد پشه در سایه ی اقبال تو سیمرغ شود باز از هیبت قهر تو کبوتر گردد قطره از … ادامه
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 34 آه مظلوم تیر دلدوزیست که ز شست قضا رهاگردد گر رسد بر نشان عجب نبود تیر از آن شست کی رها گردد
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 33 چو از نعمت حق شود بنده غافل خداوند بر وی بلایی فرستد تو گویی بلا نعمتی هست دیگر که غافل ز بیمش خدا را پرستد
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 32 ذکر خیری که پیش ازین بودت از تو و رفتگان ملعونت به دو فتحه فزون و یک یا کم باد تا روز حشر در کونت
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 31 ای کعبه به ما از ما نزدیکتری امّا در چشم شترداران دورست بیابانت ما زخم مغیلانت مرهم شمریم امّا بس کس که نهد مرهم بر زخم مغیلانت
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 30 زینگونه که امروز کند خواجه تغافل گویی خبرش نیست ز فردای قیامت امروز مگر توبه کند چاره وگرنه فردا نپذیرند ازو عذر ندامت
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 29 ای دل از جویی که جز احمد کسش میراب نیست چون شوی سیراب چون میراب خود سیراب نیست جو چه باشد بحر بی پایان که هر یک قطره اش صدهزاران لجه ی ژرف است کش پایاب نیست
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 28 ز عهد مهد تا پایان پیری تو را هر آنی ای فرزند حالیست منت سربسته گویم تا بدانی به‌حد خویش هر نقصی کمالیست
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 27 امید عیش مدار از جهان بوقلمون که هر دمش چو مخنث طبیعتان رنگیست ولی تو سخت ازین غافلی که از هر رنگ بسان مرد مخنث به دامنت ننگیست
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 26 نفس اماره ی تو دشمن توست چون شود کشته دوست گردد دوست تن تو پوست هست و مغز تو جان مغزت ار آرزوست بفکن پوست
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 25 منافق آنچنان داند ز تلبیس که افعال بدش با خلق نیکوست نمی‌داندکه چشم اهل معنی صفای مغز را می بیند از پوست
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 24 رنج بیوقت و مرگ بی هنگام پیشکار وبا و طاعون است چون کسی بی محل به خشم آید زود بگریز ازو که مجنون است ساده رویی که میل باده کند غالبا خارشیش در کون است
