قاآنی شیرازی – قطعه شماره 23 خازن میر معظم راوی اشعار من آنکه می گوید بلا مفتون بالای من است راوی شعر من است اما چو نیکو بنگری راوی اشعار نبود دزد کالای من است طبع موزون مرا دزدید و چون پرسم سبب گویدم کاین قامت موزون زیبای من است شعر شیرین مرا بردست و … ادامه
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 22 درین کتاب پریشان نبینی از تربیتت عجب مدار که چون حال من پریشان است هزار شکر که با یک جهان پریشانی چو تار طره ی دلدار عنبرافشان است
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 21 ظلم ظالم ذخیره ای است نکو که در آخر نصیب مظلوم است ظالم خیره عاقبت چو بخیل خویشتن زان ذخیره محروم است
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 20 عاقل از دیدار معنی غافل است زانکه هر حجت که گوید آفل است لااحب الآفلین فرمود حق این سخن آسان نمای و مشکل است درگذر از خویش و واصل شو به دوست کانکه واصل شد مرادش حاصل است
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 19 چو زنی در دام شهوت شد اسیر خر به چشمش به ز طاوس نرست همچنان در چشم شهوت مرد را دیو با حور بهشتی همبرست
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 18 کلام عاقل و جاهل به گوش یکدیگر چو نیک بنگری از روی تجربت بادست همین به باغ ننالند بلبلان از زاغ که زاغ نیز هم از بلبلان به فریادست
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 17 ای که از عشق و عقل می لافی هست نیمی دروغ و نیمی راست عقل داری ولی نداری عشق زان وجودت اسیر خوف و رجاست عشق را با امید و بیم چه کار بیم و امید اهل عشق خداست
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 16 مر آن خدای که پیمانه را نگهدارد به زیر خاک چو پیمان اهل عشق درست ز روی صدق دگر به کام شیر روی به رهروان طریقت قسم که حافظ تست
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 15 استرم را اگر فرستادی نکنم جز به مردمی یادت معنی آن فلان تحیاتست وان فلان روح پاک اجدادت ورنه‌گویم که آن فلان ذکرست وان فلان مقعد پر از بادت
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 14 مرد کز عیب خویش بیخبرست هنر دیگران شمارد عیب جام بیچارگان چرا شکند آنکه مینای می نهد در جیب
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 13 بس که سرگرم حجت خویشند غافلند از خدا اولوالالباب ای خوشا حال عارفی که ز شوق همچو دیوانه بردرد جلباب
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 12 مانند‌گربه ای که خورد بچگان خویش خوردند دایگان بچه ی شیرخوار را عاشق به لذت لب نانی فروخته هفتاد سال لذت بوس و کنار را
