قاآنی شیرازی – قطعه شماره 155 ای دریغا خلق عالم بیشتر طفلند طفل کز برای خنده می خواهند شیرین قصه ای زان سبب در قصه باید رازها گفتن تمام تا نباشد کودکان را در شنیدن غصه ای هم مگر قاآنیا صاحبدلی پیدا شود تا که در هر قصه یابد از نصیحت حصه ای
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 154 یکی را دیدم اندر ری که دایم همی نالید از درد جدایی به خون دل همی مویید و می گفت بتان را نیست الا بیوفایی چو بر ما حاصل آخر خود همین بود نبودی کاش از اول آشنایی
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 153 هر آن دیار که باشد ز اهل دل خالی بود چو گوشه ی ویرانه بدترین جایی به اختیار به ویرانه عاقلان نروند جز آن زمان که طبیعت کند تقاضایی
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 152 ای خواجه به نزد شحنه امروز از عهده ی جرم برنیایی در روز جزا به نزد داور تمهید خطا چسان نمایی
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 151 شرح خاموشیت باید از زبان دل شنو کز زبان هر زبان هر دل ندارد آگهی غیر خاموشی نیارد گفتن از چیزی سخن هر که را افتد نظر بر روی یار خرگهی
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 150 ای آنکه گشاد کار خواهی در حضرت دوست بستگی جوی چون دوست دل شکسته خواهد در هر دو جهان شکستگی جوی
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 149 چو کفر و دین حجاب ره است ای رفیق راه بگذار هر دو بگذرد ازین مایی و منی شمشیر عشق برکش و از خویش برآی آن را به دوستی کش و این را به دشمنی
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 148 یکی به چشم تامل نگر بدین تمثال که تات مات شود دیدگان ز حیرانی یکی درست بدین نوجوان نگر ز نخست که راست ماه دو هفته است و یوسف ثانی به زلفکانش چندان که چشم کار کند همی نبیند چیزی به جز پریشانی سپید سیم سرینش چو کوه بلّورست … ادامه
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 147 دلا از خویشتن چون درگذشتی شوی اندر وجود دوست فانی هم از غیرت ز وی کامی نجویی هم از حیرت ز وی نامی ندانی
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 146 در تاریخ وفات شاهزاده ی مبرور کامران میرزا طاب الله ثراه داد از سپهر غدار آه از جهان فانی کان حاسدیست مکار وین دشمنیست جانی آن دزد مردم آزار درزی اهل بازار این گرگ آدمی خوار در کسوت شبانی هر یک چو مار قتال زیبا و خوش خط و … ادامه
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 145 آن را که گنج معرفت کردگار هست بی اختیار ذکر خدا سرکند همی وان را که نیست معرفت ذکر کردگار از روی اختیار مکرّر کند همی آن ذکر بهر حق کند این یک برای خلق کی این دو را خدای برابر کند همی
قاآنی شیرازی – قطعه شماره 144 چون کاسه و کیسه گشت هر دو ار باده و زرّ و سیم خالی جز زهد و ورع چه چاره دارد دردی کش رند لاابالی
