ای شب نکنی اینهمه پرخاش که دوش
عنصری بلخی رباعی شماره 30 ای شب نکنی اینهمه پرخاش که دوش راز دل من مکن چنان فاش که دوش دیدی چه دراز بود دوشینه شبم هان ای شب وصل آن چنان باش که دوش
عنصری بلخی رباعی شماره 30 ای شب نکنی اینهمه پرخاش که دوش راز دل من مکن چنان فاش که دوش دیدی چه دراز بود دوشینه شبم هان ای شب وصل آن چنان باش که دوش
عنصری بلخی رباعی شماره 29 شاه حبش است زلفت ای بدر منیر از عنبر تاج دارد از لاله سریر تو شسته همی کنی گل سرخ به قیر من شسته همی کنم به خوناب زریر
عنصری بلخی رباعی شماره 28 سیمین بر تو سنگ بپوشد به سمور زلفت به شبه همی کند نقش بلور ای با لب طوطیان و با کشی گور حسن تو همی مرده برآرد از گور
عنصری بلخی رباعی شماره 27 ای سرو روان و بار آن سرو قمر سروت قد و چهره قمر و سیمین بر ماهی تو اگر بخنددی ماه ز ابر سروی تو اگر ببنددی سرو کمر
عنصری بلخی رباعی شماره 26 (1) آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر (2) ترسنده ز که ؟ ز خصم و خصمش که ؟ پدر دادمش چه بوسه ، بر کجا ؟ بر لب بر لب بد ؟ نه، چه بد ؟ عقیق، چون بد ؟ چو شکر واژگان دشوار : 1- این شعر … ادامه
عنصری بلخی رباعی شماره 25 از مشک حصار گل خودروی که دید بر گل خطی ز مشک خوشبوی که دید گل روی بتی با دل چون روی که دید بر پشت زمین نیز چنین روی که دید
عنصری بلخی رباعی شماره 24 چون نار رخی ز نور پر مایه که دید گسترده به روز بر ز شب سایه که دید بر توبه بر از گناه پیرایه که دید ایمان و نفاق هر دو همسایه که دید
عنصری بلخی رباعی شماره 23 حورات نخوانم که تو را عار بود حورا بر تو نگار دیوار بود آن را که چنین لطیف دیدار بود حقا که بر او عشق سزاوار بود
عنصری بلخی رباعی شماره 22 تا در دو جهان قضای معبود بود تا خلق جهان و چرخ موجود بود گر ملک بود به دست محمود بود ور سعد بود به دست مسعود بود
عنصری بلخی رباعی شماره 21 تا نسرایی سخن دهانت نبود تا نگشایی کمر میانت نبود تا از کمر و سخن نشانت نبود سوگند خوردم که این و آنت نبود
عنصری بلخی رباعی شماره 20 زلف تو کمندیست همه حلقه و بند خالی نبود ز حلقه و بند کمند آن چاه بر آن سیم زنخدانت که کند ور خود کندی مرا بدان چَه که فکند
عنصری بلخی رباعی شماره 19 گفتم چشمم ز بس کزو خون آمد از لاله به رنگ و سرخی افزون آمد گفت آن همه خون نبد که بیرون آمد کز رنگ رخم اشک تو گلگون آمد