ای روی تو چشم حسن را بینایی
عنصری بلخی رباعی شماره 66 ای روی تو چشم حسن را بینایی یغماست مرا قبله گر از یغمایی خندان گل سرخی و بت گویایی زانست که از بتان تو بی همتایی
عنصری بلخی رباعی شماره 66 ای روی تو چشم حسن را بینایی یغماست مرا قبله گر از یغمایی خندان گل سرخی و بت گویایی زانست که از بتان تو بی همتایی
عنصری بلخی رباعی شماره 65 چون برپایی به سرو سیمین مانی چون بنشینی به ماه و پروین مانی آزاده بتا به دیده و دین مانی وز شیرینی به جان شیرین مانی
عنصری بلخی رباعی شماره 64 ای کاش من آن دو زلف عنبر برمی تا بر رخ او زمان زمان بگذرمی ای کاش من آن دو لعل چون شکرمی تا از دهن نوش تو می برخورمی
عنصری بلخی رباعی شماره 63 بر چهره ی خوبت آفرین کرده کسی کس با تو بود ازین جهان دسترسی گر می زنم از آتش عشقت نفسی تا سوخته در جهان نمانند بسی
عنصری بلخی رباعی شماره 62 فریاد کنم زان سر زلف تو بسی کاو کرد جهان بر دل من چون قفسی زیرا نچند گلی ز خان تو کسی کز مشک برو گماشتسی عسسی
عنصری بلخی رباعی شماره 61 از حور بتی چون تو نزاید پسری چون سنگ دلی داری و چون سیم بری آمد دو لب تو را ز شکر نفری کز هر سخنی همی فشاری شکری
عنصری بلخی رباعی شماره 60 خوبی ز رخ تو بر گرفته است پری رفتن ز تو آموخت مگر کبک دری جان شده را به مردگان بازبری گویی که دم پیمبر بی پدری
عنصری بلخی رباعی شماره 59 شمشاد قد و نوش لب و عاج بری سنگین دل و سیمین بر و زرین کمری هم سرو روان و هم بت کاشغری مر حورا را تو سخت نیکو پسری
عنصری بلخی رباعی شماره 58 رو پاکتر از ضمیر صادق داری زلفین سیه چون دل فاسق داری بر خویشتنم بدین دو عاشق داری مومن سخن و وفا منافق داری
عنصری بلخی رباعی شماره 57 بر زلف مگر تهمت ناحق داری زیرا که بر آتشش معلق داری گر ماه به غالیه مطوق داری چون رنگ لبان می مروق داری
عنصری بلخی رباعی شماره 56 گر زلف تو سال و ماه لرزان بودی عنبر به بها همیشه ارزان بودی ور نه رخ تو به زلف پنهان بودی روز و شب ازو به نور یکسان بودی
عنصری بلخی رباعی شماره 55 گر زلف تو را رخ تو منزل نشدی تاریکی شب ز خلق زائل نشدی گر بر حکما وصف تو مشکل نشدی فرزانه ز دیدار تو بیدل نشدی