بر لاله ز مشک زلف را گاه زدی
عنصری بلخی رباعی شماره 54 بر لاله ز مشک زلف را گاه زدی وز شب دو هزار حلقه بر ماه زدی بر غالیه ای ماه رهی راه زدی وین راه بدان دو زلف کوتاه زدی
عنصری بلخی رباعی شماره 54 بر لاله ز مشک زلف را گاه زدی وز شب دو هزار حلقه بر ماه زدی بر غالیه ای ماه رهی راه زدی وین راه بدان دو زلف کوتاه زدی
عنصری بلخی رباعی شماره 53 بر شست دو زلف حلقه بست آوردی تا چون ماهی دلم به شست آوردی این وقت می از کجا به دست آوردی بی باده همش ز غمزه مست آوردی
عنصری بلخی رباعی شماره 52 اندر شکن زلف مرا بربستی وندر بندش دل مرا بشکستی گویی که رسول نزد من چفرستی دل بازفرست کز رسولم رستی
عنصری بلخی رباعی شماره 51 ای رخ نه رخی که لاله ی سیرابی ای لب نه لبی به نوش در عنابی ای غمزه مگر به جادویی قصابی تو غمزه نه ای که نرگس پر خوابی
عنصری بلخی رباعی شماره 50 ای ماه به روی لاله رنگ آمده ای از سینه و دل حریر و سنگ آمده ای گر تو به دهان و چشم تنگ آمده ای دلتنگ چرایی که به جنگ آمده ای
عنصری بلخی رباعی شماره 49 چون مهره به روی تخته نردیم همه گاهی جمعیم و گاه فردیم همه سرگشته ی چرخ لاجوردیم همه تا درنگرید درنوردیم همه
عنصری بلخی رباعی شماره 48 گفتم چشمم کرد به زلف تو نگاه چون گشت دلم به رنگ زلف تو سیاه گفت او نبرد مگر به بیداری راه زیرا که نگیرد آن لب او را به گناه
عنصری بلخی رباعی شماره 47 از چهره و حسنشان همی تابد ماه بر ماه شکسته زلفشان گیرد راه با چهره ی این چنین بتان دلخواه من چون دارم خویشتن از عشق نگاه
عنصری بلخی رباعی شماره 46 منگر تو بدو تا نشود دلت از راه ور سیر شدی ز دل برو کن تو نگاه ور درد نخواهی تو برو عشق مخواه عشق ار خواهی بکن دل از درد تباه
عنصری بلخی رباعی شماره 45 آمد به سمرقند شه از رغم عدو اینک ملک مشرق بدخواهش کو گربیغو و جیحونش نظر دید افزون پل بر جیحون نهاد و غل بر بیغو
عنصری بلخی رباعی شماره 44 ای تیره شده آب به جوی تو ز تو وز خوی تو برنخورد روی تو ز تو عشاق زمانه را فراغت داده است روی تو ز دیگران و خوی تو ز تو
عنصری بلخی رباعی شماره 43 باید که تو اینقدر بدانی به یقین کان کاو چو تویی برآرد از خاک زمین ناخواسته داد آنچه بایست همه ناگفته دهد هر آنچه آید پس از این