آن لب نمزم گرچه مرا آن سازد
عنصری بلخی رباعی شماره 18 آن لب نمزم گرچه مرا آن سازد زیرا که شکر چون بمزی بگدازد چشمم ز غمانش زرگری آغازد تا بگدازد عقیق و بر زر یازد
عنصری بلخی رباعی شماره 18 آن لب نمزم گرچه مرا آن سازد زیرا که شکر چون بمزی بگدازد چشمم ز غمانش زرگری آغازد تا بگدازد عقیق و بر زر یازد
عنصری بلخی رباعی شماره 17 چون باد بر آن زلف عبیری گیرد آفاق دم عود قمیری گیرد گل با رخ او به رنگ سیری گیرد بد دل به امید او دلیری گیرد
عنصری بلخی رباعی شماره 16 بت خوبی از آن بت حصاری گیرد شب گونه از آن زلف بخاری گیرد آن دل که بسش عزیز می داشتمی کی دانستم ز من بخواری گیرد
عنصری بلخی رباعی شماره 15 جام از لب تو گونه ی مرجان گیرد وز جعد تو باد بوی ریحان گیرد نقاش چو نقش تو نیاراید به دیدار تو باز دل گروگان گیرد
عنصری بلخی رباعی شماره 14 از بوسه تو مرده با روان تانی کرد وز چهره دل پیر جوان تانی کرد رخ گاه گل و گه ارغوان تانی کرد وز غمزه فریب جاودان تانی کرد
عنصری بلخی رباعی شماره 13 ای ماه سخنگوی من ای حور نژاد از حسن بزرگ و کودک خرد بزاد از سحر به دلبری شدستی استاد این ساحری از که داری ای دلبر یاد
عنصری بلخی رباعی شماره 12 رخسار تو را لاله و گل بار که داد وان سنبل نورسته به گلنار که داد وان روز به دست آن شب تار که داد وان یار سزا را به سزاوار که داد
عنصری بلخی رباعی شماره 11 آفاق به پای آه ما فرسنگیست وز آتش ما سپهر دود آهنگیست در پای امید ماست هر جا خاریست بر شیشه ی عمر ماست هرجا سنگیست
عنصری بلخی رباعی شماره 10 بشکفته گلیست بر رخ فرخ دوست نی نی که اگر گلیست فرخ رخ اوست همچون گل سرخ پوست آن برگ نکوست هرگز دیدی که سرخ گل دارد پوست
عنصری بلخی رباعی شماره 9 گفتم صنما دلم تو را جویانست گفتا که لبم درد تو را درمانست گفتم که همیشه از منت هجرانست گفتا که پری ز آدمیان پنهانست
عنصری بلخی رباعی شماره 8 کی عیب سر زلف بت از کاستن است چه جای به غم نشستن و خاستن است روز طرب و نشاط و می خواستن است کاراستن سرو به پیراستن است
عنصری بلخی رباعی شماره 7 از مشک نگر که لاله بنگاه گرفت زو طبع غمی دراز و کوتاه گرفت بر ماه بشست زلفکان راه گرفت گیرند بشست ماهی او ماه گرفت