ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات طبیب - صفحه 6 از 14 - ادبستان شعر پارسی

مپسند از درت ای دوست غمین برخیزم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 104 مپسند از درت ای دوست غمین برخیزم نه چنان آمده بودم که چنین برخیزم ای خوش آن لحظه که در بزم نشست تو و من پی خدمت چو غلامان ز کمین برخیزم هر که برخاست ز کوی تو پشیمان گردید به چه امید من خاک نشین برخیزم منم آن … ادامه

در دل اگر باشدم غیر وصال توکام

طبیب اصفهانی – غزل شماره 103 در دل اگر باشدم غیر وصال تو کام هجر تو بر من حلال وصل تو بر من حرام مرغ دلم اوفتاد از غم عشقت به بند آب نداند چه و دانه نداند کدام قلبم اگر رای توست سرفکنم خود ز تیغ صیدم اگر کام توست پای نهم خود به … ادامه

چه خواهد شد اگر سلطان دهد گوشی به فرمانم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 102 چه خواهد شد اگر سلطان دهد گوشی به فرمانم که عمری شد که من بر درگهش از دادخواهانم ملک آسوده در خلوت چه می داند چه می آید ز استغنای دربان و تغافل های خاصانم در آن گلشن که هر کس گل به دامن می رود آنجا سرت گردم، … ادامه

سوی تو عجب نیست اگر میکشدم دل

طبیب اصفهانی – غزل شماره 101 سوی تو عجب نیست اگر میکشدم دل من مفلس و تو گنجی و من غرقه تو ساحل در محفل خاصت اگرم بار نبخشی کافیست مرا رخصت نظاره ی محفل ما بار اقامت به چه امید گشاییم بستند رفیقان چو ازین مرحله محمل آن به که نبویند به جز سوختگانش … ادامه

نگشاید دلم از وصل به هجران نزدیک

طبیب اصفهانی – غزل شماره 100 نگشاید دلم از وصل به هجران نزدیک چه فروغی دهدم شمع به پایان نزدیک مکن از گریه مرا منع که واپس نرود اشگ گرمی که رسیدس به مژگان نزدیک گریه امشب همه شب گرد دلم می گردد شده گویا اثری باز به افغان نزدیک دلخراش است دگر ناله ی … ادامه

زد مرا زخمی و از پیش نظر بگذشت حیف

طبیب اصفهانی – غزل شماره 99 زد مرا زخمی و از پیش نظر بگذشت حیف نازده بر سینه‌ام زخم دگر، بگذشت حیف کشتی ما را که عمری بود جویای نهنگ بر کنار افکند موج و از خطر بگذشت حیف گفتم از باغ تو چینم میوه‌ای، تا در گشود باغبان بر روی من وقت ثمر بگذشت … ادامه

سر منزل سلمی که منم دل نگرانش

طبیب اصفهانی – غزل شماره 98 سر منزل سلمی که منم دل نگرانش از رشگ نخواهم که بیابند نشانش شوخی که منم زخمی تیری ز کمانش فتراک ز مرغان حرم گشته گرانش بودیم به ره منتظرش عمری و غافل بگذشت و دریغا نگرفتیم عنانش آن چشم که یکبار به رویم نگشودی بینم به چه سان … ادامه

به من آن بی‌وفا یارب که بادا خاطر شادش

طبیب اصفهانی – غزل شماره 97 به من آن بی‌وفا یارب که بادا خاطر شادش نمی‌دانم تغافل می‌کند یا رفتم از یادش خدا داند که مرغ بی‌پر دل را چه پیش آید که صیادش گرفت و نیم بسمل کرد و سر دادش نشد چون دل خموش از ناله در بزم تو دانستم که بلبل در … ادامه

چه دام است این که هر مرغی که می‌گردد گرفتارش

طبیب اصفهانی – غزل شماره 96 چه دام است این که هر مرغی که می‌گردد گرفتارش نمی‌آید به خاطر پر گشودن‌های گلزارش عجب نبود ز خاکش تا قیامت بوی خون آید بیابانی که آب از دیده ی من می‌خورد خارش ندارد آگهی از محنت شب‌های مهجوران کسی کو شب به راحت خفته باشد در بر … ادامه

تیغ از میان به قصد من ناتوان مکش

طبیب اصفهانی – غزل شماره 95 تیغ از میان به قصد من ناتوان مکش ور زانکه می کشی ز پی امتحان مکش آمد بر استخوان چو مرا ناوکت مکن بر من جفا و ناوکم از استخوان مکش یابند چون ز بوی تو جان کشتگان تو تا نگذری به خاک شهیدان عنان مکش ای شاخ گل … ادامه

چون ناله ز جور تو ستمگر نکند کس؟

طبیب اصفهانی – غزل شماره 94 چون ناله ز جور تو ستمگر نکند کس؟ هرچند کند ناله و باور نکند کس آن جامه که از خون جگر تر نکند کس در کوی تو شرط است که در بر نکند کس خم در قدحم ریز که در میکده ی عشق آن به که می از شیشه … ادامه

هر چند بر آن عارض گلگون نگرد کس

طبیب اصفهانی – غزل شماره 93 هر چند بر آن عارض گلگون نگرد کس دل میکشدش باز که افزون نگرد کس کو طاقت نظاره ی بزمی که بود یار همصبحت اغیار و ز بیرون نگرد کس خسرو نگران بر رخ شیرین و زغیرت فرهاد نخواهد که به گلگون نگرد کس زین پیش چه حاصل که … ادامه