ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات طبیب - صفحه 5 از 14 - ادبستان شعر پارسی

جز این که در فراق تو خاکی به سر کنم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 116 جز این که در فراق تو خاکی به سر کنم آن فرصتم کجاست که کار دگر کنم خوش آن زمان که پیش تو چون رو دهد وصال بنشینم و حکایت هجر تو سر کنم دردا که از گذار غمت در بساط دل اشگی نماند کز ستمت دیده تر کنم … ادامه

بهتر آن است که پا از سر بازار کشم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 115 بهتر آن است که پا از سر بازار کشم تا به کی دردسر از بار خریدار کشم رفته در پای دلم خاری و افغان که مرا نیست آن دست که از پای دل آن خار کشم کرده ای بر ستمم عادت از آن می ترسم کآخر از جور تو، … ادامه

گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 114 گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم که با دل در سخن باشم اگر خاموش بنشینم زبان انداخت از پا شمع محفل را همان بهتر چو شاخ گل درین گلشن سراپا گوش بنشینم مرا نعل است در آتش ز شوق خاکساری ها چو ماه نو اگر با آسمان … ادامه

شب شد که شکوه ها ز دل تنگ برکنیم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 113 شب شد که شکوه ها ز دل تنگ برکنیم نالیم آنقدر که جهان را خبر کنیم نشنیده ایم بوی وفا چون درین چمن با چشم تر چو قطره ی شبنم سفر کنیم پرسد اگر کسی ز دل ناتوان ما آهی ز دل کشیم و سخن مختصر کنیم تا می … ادامه

به صد بلا ز غمت گر چه مبتلا شده ام

طبیب اصفهانی – غزل شماره 112 به صد بلا ز غمت گر چه مبتلا شده ام هزار شکر که با درد آشنا شده ام ز خار ما همه گل می دمد به دامن دشت به جستجوی تو تا من برهنه پا شده ام جدا ز گلشن کویت طبیب از حسرت بسان بلبل تصویر بینوا شده … ادامه

بی تو خود را بس که از تاب و توان انداختم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 111 بی تو خود را بس که از تاب و توان انداختم بار هستی بود بر دوشم گران، انداختم هر نهالی از فغانم گشت نخل ماتمی در گلستانی که طرح آشیان انداختم رهروان عشق را داغ از سرشگ افتاده بود شوری از اشگم میان کاروان انداختم دامن موج خطر باشد … ادامه

ز هجرانت سخن هر شب که با دل در میان دارم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 110 ز هجرانت سخن هر شب که با دل در میان دارم زسوز عشق همچون شمع آتش بر زبان دارم بسان بلبل تصویر عمری شد که از حسرت نه پروا از گرفتاری نه ذوق آشیان دارم به محنت مبتلا گشتم در آغاز جوانی ها بهاری چون گل رعنا در آغوش … ادامه

ما غمزدگان چون ز دل آهنگ برآریم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 109 ما غمزدگان چون ز دل آهنگ برآریم صد چشمه ی خون از جگر سنگ برآریم مرغان همه در ناله و این طرفه که ما را رخصت نه که در دام تو آهنگ برآریم جایی ننشینیم به جز گوشه ی بامت گر بال و پری از قفس تنگ برآریم آگاه … ادامه

رحمی، رحمی که از کنارم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 108 رحمی، رحمی که از کنارم رفتی تو و کشت انتظارم هر چند که تیره روزگارم صد شکر پسند طبع یارم هر دم به هوای تیغش از جیب چون شمع سر دگر برآرم از سوختنم گزیر نبود در گلشن روزگار خارم چون غنچه ی چیده نیست هرگز پروای خزان غم … ادامه

چون شکوه از جفای تو بنیاد می کنم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 107 چون شکوه از جفای تو بنیاد می کنم از گریه چاره ی دل ناشاد می کنم راهی چو در دل تو ندارم ازین چه سود کز ناله رخنه در دل فولاد می کنم از دیده ام سرشگ چو هوشم ز سر رود هر گاه چشم مست تو را یاد … ادامه

صبح محشر که من از خواب گران برخیزم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 106 صبح محشر که من از خواب گران برخیزم بود آیا که به رویت نگران برخیزم بس ملولم ز جهان بلبل خوش نغمه کجاست کز سر هر دو جهان دست فشان برخیزم از وصالم چه تمتع ز تو ای آفت جان تا نشینی به کنارم ز میان برخیزم آه از … ادامه

از سر زلف نگاری دو سه تاری دارم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 105 از سر زلف نگاری دو سه تاری دارم یادگاری ز سر زلف نگاری دارم چه دهم دل به کسی تا غم یاری دارم کاین دل خون شده را از پی کاری دارم برد اندیشه ی یاری ز بس از کار مرا خبرم نیست که اندیشه ی یاری دارم به … ادامه