الا تا به غفلت نخفتی که نوم
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 42 الا تا به غفلت نخفتی که نوم حرام است بر چشم سالار قوم غم زیردستان بخور زینهار بترس از زبردستی روزگار نصیحت که خالی بود از غرض چو داروی تلخ است ، دفع مرض
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 42 الا تا به غفلت نخفتی که نوم حرام است بر چشم سالار قوم غم زیردستان بخور زینهار بترس از زبردستی روزگار نصیحت که خالی بود از غرض چو داروی تلخ است ، دفع مرض
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 41 مدر پرده ی کس به هنگام جنگ که باشد تو را نیز در پرده ننگ مزن بانگ بر شیرمردان درشت چو با کودکان برنیایی به مشت یکی پند میداد فرزند را : نگه دار پند خردمند را مکن جور بر خُردکان ای پسر که … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 40 حکایت کنند از یکی نیکمرد که اکرام حجاج یوسف نکرد به سرهنگ دیوان نگه کرد تیز که نَطعش بینداز و خونش بریز چو حجت نمانَد جفاجوی را به پرخاش در هم کشد روی را بخندید و بگریست مرد خدای عجب داشت سنگین دل تیره … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 39 گزیری به چاهی در افتاده بود که از هول او شیر نر ماده بود بداندیش مردم به جز بد ندید بیافتاد و عاجزتر از خود ندید همه شب ز فریاد و زاری نخفت یکی بر سرش کوفت سنگی و گفت : تو هرگز رسیدی … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 38 نکوکار مردم نباشد بدش نورزد کسی بد که نیک افتدش شر انگیز هم بر سر شر شود چو کژدم که با خانه کمتر شود اگر نفع کس در نهاد تو نیست چنین گوهر و سنگ خارا یکی است غلط گفتم ای یار شایسته خوی … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 37 شنیدم که یک بار در حلهای سخن گفت با عابدی کلهای که من فر فرماندهی داشتم به سر بر ، کلاه مهی داشتم سپهرم مدد کرد و نصرت وفاق گرفتم به بازوی دولت عراق طمع کرده بودم که کرمان خورم که ناگه بخوردند کرمان … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 36 مگو جاهی از سلطنت بیش نیست که ایمنتر از مُلک درویش نیست سبکبار مردم سبکتر روند حق این است و صاحبدلان بشنوند تهیدست تشویش نانی خورد جهانبان به قدر جهانی خورد گدا را چو حاصل شود نان شام چنان خوش بخسبد که سلطان شام … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 35 شنیدم که در مرزی از باختر برادر دو بودند از یک پدر سپهدار و گردنکش و پیلتن نکوروی و دانا و شمشیرزن پدر هر دو را سهمگین مرد یافت طلبکار جولان و ناورد یافت برفت آن زمین را دو قسمت نهاد به هر یک … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 34 خبرداری از خسروان عجم که کردند بر زیردستان ستم ؟ نه آن شوکت و پادشایی بماند نه آن ظلم بر روستایی بماند خطا بین که بر دست ظالم برفت جهان ماند و با او مظالم برفت خنک روز محشر تن دادگر که در سایه … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 33 شبی دود خلق آتشی برفروخت شنیدم که بغداد نیمی بسوخت یکی شُکر گفت اندر آن خاک و دود که دکّان ما را گزندی نبود جهاندیدهای گفتش ای بوالهوس تو را خود غم خویشتن بود و بس پسندی که شهری بسوزد به نار اگر چه … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 32 چنان قحط سالی شد اندر دمشق که یاران فراموش کردند عشق چنان آسمان بر زمین شد بخیل که لب تر نکردند زرع و نخیل بخوشید سرچشمههای قدیم نماند آب ، جز آب چشم یتیم نبودی به جز آهِ بیوه زنی اگر برشدی دودی از روزنی … ادامه
سعدی-بوستان-باب اول در عدل و تدبیر و رای شماره 31 به بانگ دهل خواجه بیدار گشت چه داند شب پاسبان چون گذشت ؟ خورد کاروانی غم بار خویش نسوزد دلش بر خر پشت ریش گرفتم کز افتادگان نیستی چو افتاده بینی چرا نیستی ؟ بر اینت بگویم یکی سرگذشت که سستی بود زین سخن … ادامه