بحر رمل رودکی

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 33   از فراوانی، که خشکا مار کرد زن نهان مر مرد را بیدار کرد  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 32   اندر آن شهری که موش آهن خورد باز پرد در هوا، کودک برد  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 31   پادشا سیمرغ دریا را ببرد خانه و بچه بدان تیتو سپرد  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 30   آهو از دام اندرون آواز داد پاسخ گرزه به دانش باز داد  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 29   گفت: خیز اکنون و سازه ره بسیچ رفت باید، ای پسر، ممغز تو هیچ  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 28   گر خوری از خوردن افزایدت رنج ور دمی مینو فراز آوردت و گنج  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 27   دست و کف و پای پیران پر کلخج ریش پیران زرد از بس دود نخج  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 26   آمد این شبدیز با مرد خراج دربجنبانید با بانگ و تلاج  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 25 چون درآمد آن کدیور، مرد زفت بیل هشت و داس گاله برگرفت

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 24   خایگان تو چو کابیله شدست رنگ او چون رنگ پاتیله شدست  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 23   باکروز و خرمی آهو به دشت می خرامد چون کسی کومست گشت  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 22   پس تبیری دید نزدیک درخت هر گهی بانگی بجستی تند و سخت