بحر رمل رودکی

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 45 زن چو این بشنیده شد خاموش بود کفشگر کانا و مردی لوش بود  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 44   گفت دینی را که: این دینار بود کین فراکن موش را پروار بود  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 43   نان آن مدخل ز بس زشتم نمود از پی خوردن گوارشتم نبود  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 42   گر بزان شهر با من تاختند من ندانستم چه تنبل ساختند؟  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 41   روز جستن تازیانی چون نوند بیش باشد تا تو باشی سودمند  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 40 روز جستن تازیانی چون نوند روز دن چون شست ساله سودمند  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 39 گنبدی نهمار بر برده، بلند نه ستونش از برون، نه زیر بند  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 38   مرد دینی رفت و آوردش کنند چون همی مهمان درمن خواست کند  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 37   کرد روبه یوزواری یک ز غند خویشتن را زان میان بیرون فگند  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 36   چون که نالنده بدو گستاخ شد تن درستی آمد و در واخ شد  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 35   چونکه مالیده بدو گستاخ شد کار مالیده بدو در واخ شد  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 34   آنگهی گنجور مشک آمار کرد تا مرو را زان بدان بیدار کرد