بحر رمل رودکی

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 57   چون گل سرخ از میان پیلگوش یا چو زرین گوشوار از خوب گوش  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 56   وز چکاوک نوف بینی رستخیز دشت برگیرد بدان آوای تیز  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 55   آتشی بنشاند از تن تفت و تیز چون زمانی بگذرد، گردد گمیز

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 54   گرسنه روباه شد تا آن تبیر چشم زی او برده، مانده خیر خیر  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 53 از تو دارم هر چه در خانه خنور وز تو دارم نیز گندم در کنور  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 52   آشکوخد بر زمین هموارتر هم چنان چون بر زمین دشوارتر  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 51   مرد مزدور اندر آغازید کار پیش او دوستان همی زد بی کیار  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 50   داشتی آن تاجر دولت شعار صد قطار سار اندر زیر بار  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 49   خور به شادی روزگار نوبهار می گسار اندر تکوک شاهوار  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 48   سر فرو بردم میان آبخور از فرنج منش خشم آمد مگر  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 47   چون کشف انبوه غوغایی بدید بانگ وژخ مردمان، خشم آورید  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 46   سرخی خفچه نگر از سرخ بید معصفر گون، پوشش او خود سفید