بحر رمل رودکی

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 105 خم و خنبه پر ز انده، دل تهی زعفران و نرگس و بید و بهی  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 104 چون یکی جبغبوت پستان بند اوی شیر دوشی زو به روزی دو سبوی  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 103   شو، بدان گنج اندرون خمی بجوی زیر او سمچیست، بیرون شد بدوی  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 102   دستگاه او نداند کز چه روی؟ تنبل و کنبوره در دستان اوی  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 101 من سخن گویم، تو کانایی کنی هر زمانی دست بر دستی زنی  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 100   زشت و نافرهخته و نابخردی آدمی رویی و در باطن بدی  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 99   آبکندی دور و بس تاریک جای لغز لغزان چون درو بنهند پای  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 98   پیسی و ناسور کون و گربه پای خایه غر داری تو، چون اشتر درای  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 97 بینی و گنده دهان داری و نای خایگان غر، هر یکی همچون درای  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 96 گفت: ای من، مرد خام کل درای پیش آن فرتوت پیر ژاژخای  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 95   جای کرد از بهر بودن کازه‌ای زان که کرده بودشان اندازه‌ای  

رودکی-مثنویات-بحر رمل شماره 94     پس بیو بارید ایشان را همه نی شبان را میش زنده، نی رمه