ابیات پراکنده رودکی

رودکی ابیات پراکنده شماره 105   کنه را در چراغ کرد سبک پس درو کرد اندکی روغن  

رودکی ابیات پراکنده شماره 104   بت پرستی گرفته ایم همه این جهان چون بتست و ما شمنیم  

رودکی ابیات پراکنده شماره 103   سرو بودیم چندگاه بلند کوژ گشتیم و چون درونه شدیم  

رودکی ابیات پراکنده شماره 102   چون برگ لاله بوده‌ام و اکنون چون سیب پژمرده بر آونگم  

رودکی ابیات پراکنده شماره 101 داری مرا بدان که فراز آیم زیر دو زلفکانت به نخچیزم  

رودکی ابیات پراکنده شماره 100   من بدان آمدم به خدمت تو که برآید رطب ز کانازم  

رودکی ابیات پراکنده شماره 99   هنوز با منی و از نهیب رفتن تو به روز وقت شمارم، به شب ستاره شمارم  

رودکی ابیات پراکنده شماره 98   آرزومند آن شده تو به گور که رسد نان پاره‌ایت برم    

رودکی ابیات پراکنده شماره 97   بر رخ هزار زهره ی ثامور برشکفت ایدون ز باغ قطره ی شبنم نیافتم  

رودکی ابیات پراکنده شماره 96   بام‌ها را فرسب خرد کنی از گرانیت، گر شوی بر بام  

رودکی ابیات پراکنده شماره 95   تا درگه او یابی مگذرد به در کس زیرا که حرامست تیمم به لب یم  

رودکی ابیات پراکنده شماره 94 گر کند یاریی مرا به غم عشق آن صنم بتواند زدود زین دلم غم خواره زنگ غم