ابیات پراکنده رودکی

رودکی ابیات پراکنده شماره 117   هرگز نکند سوی من خسته نگاهی آرنگ نخواهد که شود شاد دل من  

رودکی ابیات پراکنده شماره 116     کیر آلوده بیاری و نهی در کس من بوسه ای چند برو بر نهی و بر نس من  

رودکی ابیات پراکنده شماره 115   به آتش درون بر مثال سمندر به آب اندرون بر مثال نهنگان  

رودکی ابیات پراکنده شماره 114   به نوبهاران بستای ابر گریان را که از گریستن اوست این زمین خندان  

رودکی ابیات پراکنده شماره 113   خود غم دندان به که توانم گفتن؟ زرین گشتم برون سیمین دندان  

رودکی ابیات پراکنده شماره 112 خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان لشکرت همواره یافه، چون رمه ی رفته شبان  

رودکی ابیات پراکنده شماره 111   از پی الفغده و روزی به جهد جانورسوی سپنج خویش جویان و روان  

رودکی ابیات پراکنده شماره 110   بسی خسرو نامور پیش ازین شدستند زی ساری و ساریان  

رودکی ابیات پراکنده شماره 109   میلاو منی، ای فغ واستاد توام من پیش آی و سه بوسه ده و میلاویه بستان  

رودکی ابیات پراکنده شماره 108 (1)   گر کس بودی که زی توام بفگندی خویشتن اندر نهادمی به فلاخن واژگان دشوار : 1– این بیت به رشیدالدین وطواط نیز منسوب است .

رودکی ابیات پراکنده شماره 107   گر همه نعمت یک روز به ما بخشد ننهد منت بر ما و پذیرد هن  

رودکی ابیات پراکنده شماره 106   یکی آلوده‌ای باشد، که شهری را ببالاید چو از گاوان یکی باشد، که گاوان را کند ریخن