ابیات پراکنده رودکی

رودکی ابیات پراکنده شماره 177 ای مایه ی خوبی و نیک نامی روزم ندهد بی تو روشنایی  

رودکی ابیات پراکنده شماره 176   جز برتری ندانی، گویی که آتشی جز راستی نجویی، ماناتر از وی  

رودکی ابیات پراکنده شماره 175   شاعر شهید و شهره فرالاوی وین دیگر به جمله همه راوی  

رودکی ابیات پراکنده شماره 174   آمد این نوبهار توبه شکن پرنیان گشت باغ و برزن و کوی  

رودکی ابیات پراکنده شماره 173   سروست آن یا بالا؟ ماهست آن یا روی؟ زلفست آن یا چوگان؟ خالست آن یا گوی؟  

رودکی ابیات پراکنده شماره 172   زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ من می خواهی و گل و نرگس، از آن دو رخ جوی  

رودکی ابیات پراکنده شماره 171   شدم پیر بدین سان و تو هم خود نه جوانی مرا سینه پر انجوخ و تو چون چفته کمانی  

رودکی ابیات پراکنده شماره 170   ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی به تیمار جهان دل را چرا باید که بخسانی؟  

رودکی ابیات پراکنده شماره 169   ای آن که من از عشق تو اندر جگر خویش آتشکده دارم سد و بر هر مژه ای ژی  

رودکی ابیات پراکنده شماره 168   به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا به کیچ کیچ نخواهم که فام من توزی  

رودکی ابیات پراکنده شماره 167   جهانا، همانا کزین بی‌گناهی گنه کار ماییم و تو بی کنازی  

رودکی ابیات پراکنده شماره 166   از خر و پالیک آن جای رسیدم که همی موزه ی چینی می‌خواهم و اسب تازی