خواجوی کرمانی – سایر اشعار شماره 6 مستزاد تو مپندار که بر طرف چمن چون رخ و قامتت ای سیمین تن گل و شمشادی هست در دهان تو نگنجد سخنی گر چه شیرین دهنت گاه سخن نرخ شکّر بشکست هرکه رخسار دل افروز تو دید دل شوریده به وجهی احسن در سر زلف … ادامه
خواجوی کرمانی – سایر اشعار شماره 5 سرود چون اسیرست در آن زلف سمن سای دلم چه کند گر نکند در شکنش جای دلم بشد از دست من بی سر و بی پای دلم دلم ای وای به دل وا دلم ای وای دلم آخر ای همنفسان یک نفس ار یار منید با من … ادامه
خواجوی کرمانی- سایر اشعار شماره 4 چون بی می پخته خام می‌باشد کار نوشیدن جام باده ی نوش‌گوار از خامی نیست ای ساقی سیم ساق سوقی برخیز وآن شهری دهقان بچه ی خاص بیار گر عامی نیست
خواجوی کرمانی – سایر اشعار شماره 3 تا هجر تو با منش وصالی باشد گر دست رها کند خیالی باشد از دامن من از ساعد سیمین کمری ساز مرا ور زانک تو را ازین وبالی باشد در گردن من
خواجوی کرمانی – شعر شماره 2 دوش آن پسر کوفته گر چون برخاست می کرد اشارتم که استاد اینجاست یعنی بگذر گفتم ز غمت رنگ رخم چون زر شد گفتا که به سیم کار ما گردد راست ماننده ی زر
خواجوی کرمانی – سایر اشعار شماره 1 مستزاد کس نیست که گوید ز من آن ترک ختا را گر رفت خطایی باز آی که داریم توقع ز تو یارا با وعده وفایی منداز به نام من دل سوخته فلفل بر آتش رخسار کافتاده دل از دانه ی مشکین تو ما را در دام بلایی امروز … ادامه
خواجوی کرمانی – رباعی شماره 425 نرگس که به تاجداری است ارزانی افراخته است سنجق سلطانی از زر چه زند لاف که سرمایه ی او پنج آقچه نقد است و درستی فانی
خواجوی کرمانی – رباعی شماره 424 می آیم و در به روی من می بندی می گریم و بر گریه ی من می خندی پشتم چو کمان کردی و چون تیر مرا در خویش کشیدی و به دور افکندی
خواجوی کرمانی – رباعی شماره 423 گفتم قمرم گفت به چشمش گردی گفتم شکرم گفت به چشمش خردی گفتم بازا گفت که باز آوردی گفتم مردم گفت کنون جان بردی
خواجوی کرمانی – رباعی شماره 422 گفتم چه کند دفع غمم گفت که می گفتم چه زند راه دلم گفت که نی گفتم که تو داری دل من گفت که کو گفتم ز غمت جان بدهم گفت که کی
خواجوی کرمانی – رباعی شماره 421 گفتم چشمت گفت مکن بی بصری گفتم جانم گفت ز دستم نبری گفتم عقلم گفت که بر عقل بخند گفتم که تنم گفت که بر تن بگری
خواجوی کرمانی – رباعی شماره 420 گفتم جانم گفت بمیر ار مردی گفتم مردم گفت که نیکو کردی گفتم چشمم گفت که بس بی آبی گفتم نفسم گفت مکن دم سردی
