رباعیات خواجو

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 29 گر زانک تو را به کام دل دسترس است خوش باش که از جهان همین باب بس است فرصت شمر این نفس که چون درنگری عالم نفسی و این نفس آن نفس است  

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 28 دل، بلبل و باغ عارضت گلزار است جان، نقطه و خطّ دلکشت پرگار است قصری که نهانخانه ی درد و غم توست صندوقی سینه ی منش دیوار است    

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 27 در کوی تو هر شبم هیاهوی دل است و آشوب غم عشق تو در کوی دل است کی دست دهد مفرّح یاقوتی از لعل لبت که نوشداروی دل است  

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 26 بر چرخ چرا تکیه کنی کان دار است بر مال چرا فتنه شوی کان مار است هر نوش که دور می چشاند نیش است وان گل که زمانه می دماند خار است  

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 25 با پسته ی شیرین تو شکّر هیچ است با سنبل مشکین تو عنبر هیچ است گویند که هیچ است به تنگی دهنت من هیچ نگویم که سخن در هیچ است    

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 24 با پسته ی تنگ تو شکر بر هیچ است با موی میان تو کمر بر هیچ است گر در دهنت نظر کنم طیره مشو زیرا که مرا از تو نظر بر هیچ است    

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 23 ای شهره شهر باده باروت خوش است پیوسته هوای طاق ابروت خوش است گر عیب کنی به چشم مست آهو را عیبت نکنم چرا که آهوت خوش است    

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 22 ای سرو سهی که قد و بالات خوش است آن دُرج پر از لؤلؤی لالات خوش است گیسوی دراز را میفکن بر دوش کان شعر سیه بر قد و بالات خوش است  

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 21 ای خواجه تو را به نظم اگر دسترس است یا بحث عروض و وزن شعرت هوس است ز اوزان مفاعیل تو را فاعل بس در خانه اگر کس است یک حرف بس است  

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 20 ای آنک دلم در غم عشقت خون است حسن تو ز ادراک خرد بیرون است در زلف تو بیچاره اسیرست دلم یا رب که در آن شام غریبان چون است  

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 19 آن حور پریچهره که ماواش دل است پیوسته ز بیدلان تمنّاش دل است گفتم که کجاست آنکه جان و دل ماست جان نعره برآورد که او جاش دل است  

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 18 امشب که وصال آن مه سیمبر است گر قدر بدانی شب قدری دگر است از خانه ی تیر گو برون شو بهرام این لحظه که اجتماع شمس و قمر است