زبور عجم

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 42 بده آن دل که مستی های او از باده ی خویش است بگیر آن دل که از خود رفته و بیگانه اندیش است بده آن دل بده آن دل که گیتی را فراگیرد بگیر این دل بگیر این دل که در بند کم و بیش است مرا ای صید … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 41 نور تو وانمود سپید و سیاه را دریا و کوه و دشت و در و مهر و ماه را تو در هوای آنکه نگه آشنای اوست من در تلاش آنکه نتابد نگاه را    

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 40 اگر نظاره از خود رفتگی آرد حجاب اولی نگیرد با من این سودا بها از بس گران خواهی سخن بی پرده گو با ما شد آن روز کم آمیزی که می گفتند تو ما را چنین خواهی چنان خواهی نگاه بی ادب زد رخنه ها در چرخ مینایی دگر … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 39 به جهان دردمندان تو بگو چه کار داری تب و تاب ما شناسی دل بی قرار داری چه خبر تو را ز اشکی که فروچکد ز چشمی تو به برگ گل ز شبنم در شاهوار داری چه بگویمت ز جانی که نفس نفس شمارد دم مستعار داری غم روزگار … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 38 درین میخانه ای ساقی ندارم محرمی دیگر که من شاید نخستین آدمم از عالمی دیگر دمی این پیکر فرسوده را سازی کف خاکی فشانی آب و از خاک آتش انگیزی دمی دیگر بیار آن دولت بیدار و آن جام جهان بین را عجم را داده ای هنگامه ی بزم … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 37 شب من سحر نمودی که به طلعت آفتابی تو به طلعت آفتابی سزد اینکه بی حجابی تو به درد من رسیدی به ضمیرم آرمیدی ز نگاه من رمیدی به چنین گران رکابی تو عیار کم عیاران تو قرار بی قراران تو دوای دل فگاران مگر اینکه دیریابی غم عشق … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 36 از چشم ساقی مست شرابم بی می خرابم بی می خرابم شوقم فزون تر از بی حجابی بینم نبینم در پیچ و تابم چون رشته ی شمع آتش بگیرد از زخمه ی من تار ربابم از من برون نیست منزلگه من من بی نصیبم راهی نیابم تا آفتابی خیزد … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 35 هوای خانه و منزل ندارم سر راهم غریب هر دیارم سحر می گفت خاکستر صبا را فسرد از باد این صحرا شرارم گذر نرمک پریشانم مگردان ز سوز کاروانی یادگارم ز چشمم اشک چون شبنم فرو ریخت که من هم خاکم و در رهگذارم به گوش من رسید از … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 34 زمستان را سرآمد روزگاران نواها زنده شد در شاخساران گلان را رنگ و نم بخشد هواها که می آید ز طرف جویباران چراغ لاله اندر دشت و صحرا شود روشن تر از باد بهاران دلم افسرده تر در صحبت گل گریزد این غزال از مرغزاران دمی آسوده با درد … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 33 مرا به راه طلب بار در گل است هنوز که دل به قافله و رخت و منزل است هنوز کجاست برق نگاهی که خانمان سوزد مرا معامله با کشت و حاصل است هنوز یکی سفینه ی این خام را به طوفان ده ز ترس موج نگاهم به ساحل است … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 32 بر جهان دل من تاختنش را نگرید کشتن و سوختن و ساختنش را نگرید روشن از پرتو آن ماه دلی نیست که نیست با هزار آینه پرداختنش را نگرید آنکه یکدست برد ملک سلیمانی چند با فقیران دو جهان باختنش را نگرید آنکه شبخون به دل و دیده ی … ادامه

اقبال لاهوری   زبور عجم   شماره 31 خوشتر ز هزار پارسایی گامی به طریق آشنایی در سینه ی من دمی بیاسای از محنت و کلفت خدایی ما را ز مقام ما خبر کن ماییم کجا و تو کجایی آن چشمک محرمانه یاد آر تا کی به تغافل آزمایی دی ماه تمام گفت با من … ادامه