ساقی! می از آب زندگانی کم نیست
آذر بیگدلی – رباعی شماره 29 ساقی! می از آب زندگانی کم نیست زنده است ز جام نام جم، گر جم نیست گویند که: تلخ است می، آری، سم نیست تلخ است، اگر چه تلخ تر از غم نیست
آذر بیگدلی – رباعی شماره 29 ساقی! می از آب زندگانی کم نیست زنده است ز جام نام جم، گر جم نیست گویند که: تلخ است می، آری، سم نیست تلخ است، اگر چه تلخ تر از غم نیست
آذر بیگدلی – رباعی شماره 28 برخاسته این شاخ انار، از گِل کیست؟ بنشسته ز گلنار به خون، مایل کیست؟ این حقه ی لعل دانه دانه در وی گرد آمده قطره قطره خون دل کیست؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 27 خالی، که چو داغ لاله در سینه ی اوست هندوست که پاسبان گنجینه ی اوست نه سینه به سینه ی من از مهر نهاد نه داغ دلم عکس بر آیینه ی اوست نظرات کاربران : منیژه گفته : خیلی خیلی خوب ! اشعار آذر را همیشه می خوانم … ادامه
آذر بیگدلی – رباعی شماره 26 ای دوست! که از دوستیت با دل خوست با دل منشین، که دشمن جان من اوست منعت کنم ار ز صحبت دل چه عجب؟ نتوانم دید صحبت دشمنِ دوست
آذر بیگدلی – رباعی شماره 25 پیکی آورد پوستینی از دوست گفتند حریفان که: ز تنگی نه نکوست گفتم که: نه، لیک چون فرستاده ی اوست هر کس پوشد نگنجد از شوق به پوست
آذر بیگدلی – رباعی شماره 24 تو میروی و نگاه من از پی توست اشکم چو ستاره، ماه من از پی توست از پا چو مرا فگنده ای، تا دگری ناید ز پی تو، آه من از پی توست
آذر بیگدلی – رباعی شماره 23 ز آن عهد که بستیم به هم ای بت مست زنهار مگو که بر توام منّت هست تو گر چه ز دست ها کشیدی دامن من نیز کشیده ام ز دامن ها دست
آذر بیگدلی – رباعی شماره 22 هادی که ازو زمانه را آبادی است وز مولودش جهانیان را شادی است در تاریخ ولادتش گفت آذر: “مردم همه گمراه و محمد هادی است”
آذر بیگدلی – رباعی شماره 21 این باغ، سر کوی نگاری بوده است وین شاخ گل، آتشین عذاری بوده است وین سرو، که در کنار جو می بینی یاری است که در کنار یاری بوده است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 20 امشب که مرا بر آستانت راه است از درد دلم، دلت کجا آگاه است؟ گیرم که دهی رخصت حرفم، چه کنم کافسانه ی من دراز و شب کوتاه است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 19 گل بر سر هم ریخته، کاین روی من است صندل به گل آمیخته، کاین بوی من است سنبل ز مه آویخته، کاین موی من است صد فتنه برانگیخته، کاین خوی من است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 18 از گل بسته است دسته، کاین روی من است شب بر رخ روز بسته، کاین موی من است چون مه به فلک نشسته، کاین کوی من است دل بر سر دل شکسته، کاین خوی من است