قاصد که ازو به من خبر هیچ نگفت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 41 قاصد که ازو به من خبر هیچ نگفت گفتم که تو را یار مگر هیچ نگفت؟ گفتا که چرا، گفتمش آن گفته بگو؟ آهی به لب آورد و دگر هیچ نگفت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 41 قاصد که ازو به من خبر هیچ نگفت گفتم که تو را یار مگر هیچ نگفت؟ گفتا که چرا، گفتمش آن گفته بگو؟ آهی به لب آورد و دگر هیچ نگفت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 40 از عشق، سخن به بوالهوس نتوان گفت با مرغ چمن، رنج قفس نتوان گفت فریاد، که دردی که مرا در دل از اوست او نشنود و به هیچ کس نتوان گفت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 39 امشب، مهی از شهر به هامون میرفت کز رفتن او، ز چشمها خون میرفت من در غم جان و هر که را میدیدم دل دل گویان، ز شهر بیرون میرفت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 38 این دل، سر راهی به نگاری نگرفت این دیده، فروغی ز عذاری نگرفت این پا، روزی به خاک کویی نرسید این دست، شبی دامن یاری نگرفت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 37 در جان، از داغ عشق، سوزم بگرفت در دل، سوزی ز دلفروزم بگرفت میخندیدم به تیره روزان شب و روز تا آه کدام تیره روزم بگرفت؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 36 چشمم، که نه زآن بزم برون خواهد خفت گفتم شب وصل است و کنون خواهد خفت از شوق نخفت، تا شب هجر آمد چون با تو نخفت، بی تو چون خواهد خفت؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 35 چون دید جداییش مرا خواهد کشت وان درد مرا ازو جدا خواهد کشت با غیر آمد برم، نداند اگرم آن درد نکشت، این دوا خواهد کشت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 34 هر بار که سرگردان ز من یار گذشت گفتم که: چنین ز بیم اغیار گذشت بگذشت و نبود غیر با او، افغان کاین بار هم از برم چو هر بار گذشت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 33 آذر که مدام شکوه از خوی تو داشت جان داد و ز جان شوق سر سوی تو داشت غافل مشو از زیارتش، کآن مسکین میمرد و به دل آرزوی روی تو داشت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 32 حاجی زجاجی که ز دین ساز نداشت خود را ز شکستِ دلِ کس باز نداشت آوازه فگنده است: من شیشه گرم بس شیشه ی دل شکست، کآواز نداشت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 31 چون تیر قلم گرفت و دفتر برداشت خواجه زر و من عشق و هما پر برداشت ناگاه ز پاگاه خری سر برداشت افسار ز سر فگند و افسر برداشت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 30 از سعی تو، دل بسته ی زنجیر تو نیست مایل به تو بودنش، ز تدبیر تو نیست خود صید تو گشت، اینکه زارش کشتی تقصیر دل من است، تقصیر تو نیست