کوی تو، که رشک گلستان ارم است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 17 کوی تو، که رشک گلستان ارم است تا هست در آن مرغ دلم، محترم است بیرون چو رود، سزاست خون ریختنش تا در حرم است صید، صید حرم است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 17 کوی تو، که رشک گلستان ارم است تا هست در آن مرغ دلم، محترم است بیرون چو رود، سزاست خون ریختنش تا در حرم است صید، صید حرم است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 16 حالم ز غم هجر، چه ناخوش حال است حالی که ز گفتنش زبانم لال است دارم چشم نگه ز چشمی و چه چشم؟ چشمی که هزار چشمش از دنبال است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 15 از هجر، مرا هم مژه گوهر پوش است دل از ستمت به ناله، لب خاموش است از چشم ترم، بی تو دُر افشان شب و روز اما نه از آن دُر، که تو را در گوش است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 14 ما را شب هجر، سینه سوداخیز است وز سیل سرشک، دیده دریاخیز است صد منّت رفته، بازگردد شب هجر آری شب هجر، روز رستاخیز است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 13 ای اهل هوس، عشق شماری دگر است آب و گل عشق، از دیاری دگر است هر کار که مشکل تر از آن کاری نیست کاری دگر است و عشق کاری دگر است
آذر بیگدلی – رباعی شماره 12 باد سحری، ز مرغزاری برخاست وز هر طرفی، بانگ هزاری برخاست از عشق گلی، در آشیان نالیدم از هر قفسی ناله ی زاری برخاست
آذر بیگدلی – رباعی شماره 11 گر جز تو کسی دل مرا برد رواست اما نگه تو جانب غیر خطاست صد ناوک و یک نشانه، سهل است؛ ولی یک ناوک و دو نشان، نمی آید راست
آذر بیگدلی – رباعی شماره 10 مرغ دل من، که بود دست آموزت غلتید به خون، ز ناوک دلدوزت با ما روزی گر به شب آری چه شود؟ شکرانه ی اینکه نیست چون شب روزت
آذر بیگدلی – رباعی شماره 9 بگداخت تنم ز آتش تب امشب جانم ز غمش رسیده بر لب امشب بگذشت ز من یار، چو هر روز امروز زآن میگذرد به من، چو هر شب امشب
آذر بیگدلی – رباعی شماره 8 دور از تو شبی در اثر زاریها دیدم ز تو در خواب بسی یاریها زان شب دگرم خواب نه، سبحان الله یک خواب و ز پی این همه بیداریها؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 7 از تو، دل غم کشیده دارد گله ها وین جان به لب رسیده، دارد گله ها نی نی ز تو نور دیده، جای گله نیست من از دل و دل ز دیده دارد گله ها
آذر بیگدلی – رباعی شماره 6 در صبحدمی که کردمی نافله ها شد سوی جنان روان ز جان قافله ها دیدم به یکی چشم زدن کاشان را از زلزله شد عالیه ها، سافله ها