ای دوست، اسیران تو یک یک رفتند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 65 ای دوست، اسیران تو یک یک رفتند وز دام تو طایران زیرک رفتند بشنو که جرس ناله کنان میگوید: یک قافله دل ز کویت اینک رفتند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 65 ای دوست، اسیران تو یک یک رفتند وز دام تو طایران زیرک رفتند بشنو که جرس ناله کنان میگوید: یک قافله دل ز کویت اینک رفتند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 64 گفتی ز کسیت کینه در سینه نماند چون نقش بد و نیک در آیینه نماند لوحی است عجب آینه ی سینه ی ما کش ماند نشان ز مهر و از کینه نماند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 63 عقلی که، حذر کنم ز خوی تو نماند صبری که، سفر کنم ز کوی تو نماند پایی که، گذر کنم به سوی تو نماند چشمی که، نظر کنم به روی تو نماند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 62 هاروت، به جزع چشم بندت ماند یاقوت، به لعل نوشخندت ماند شمشاد، به سرو سربلندت ماند خورشید، به ماه دلپسندت ماند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 61 ای کاسلامت، به کافری ها ماند دل باختنت، به دلبری ها ماند ترسم که ز اول ستمت، جان نبرم واندر دل تو، ستمگری ها ماند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 60 ترکی که مرا برده ی خود میداند جانم به لب آورده ی خود میداند در پیش وی آن به که زبان بربندم از شکوه، که او کرده ی خود میداند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 59 صهبا، ز زکامش مژه چون پرنم شد زین واقعه حال دوستان درهم شد چون کند دو دندان، پی تاریخ آذر گفتا که: “دو از خوشه ی پروین کم شد” (1175 ه.ق)
آذر بیگدلی – رباعی شماره 58 چون کار نظر به پاک بینی برسد یا زور کمر به دار چینی برسد نبود عجب ار، ز گفتگوی زن و شوی زحمت به برادران دینی برسد
آذر بیگدلی – رباعی شماره 57 نایی ز نوا فتاده، تا نی برسد ساقی سر خم ستاده، تا می برسد یک ناله به سینه مانده، تا کی بکشیم؟ یک جرعه نصیب ماست، تا کی برسد؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 56 از خواب سیه روز تو، چون شب خیزد چون شب، ز غمت یا ربش از لب خیزد گوید: یا رب، یا رب او هر که شنید از یک یا رب، هزار یا رب خیزد
آذر بیگدلی – رباعی شماره 55 وقت است بهار، باغ و راغ افروزد وز لاله و گل، شمع و چراغ افروزد گل، چهره اش از خون جگر گیرد رنگ لاله، رخش از آتش داغ افروزد
آذر بیگدلی – رباعی شماره 54 در کوی بتان، گاه نفس میگیرد گفتیم: دل آنکه داد، پس میگیرد در گوشه ی بام، گفت ماهی: رو رو در کوچه ی ما دزد، عسس میگیرد