از کوی تو چون باد صبا میآید
آذر بیگدلی – رباعی شماره 77 از کوی تو چون باد صبا میآید بویش به مشامم آشنا میآید خون دل ما ریخته روزی آنجا کز خاک درت، بوی وفا میآید
آذر بیگدلی – رباعی شماره 77 از کوی تو چون باد صبا میآید بویش به مشامم آشنا میآید خون دل ما ریخته روزی آنجا کز خاک درت، بوی وفا میآید
آذر بیگدلی – رباعی شماره 76 وقت است که گل قدم سوی باغ نهد بلبل پهلو به بستر راغ نهد باد سحری، لاله ی خونین دل را در سوک شکوفه پنبه بر داغ نهد
آذر بیگدلی – رباعی شماره 75 ای بی خبر از خدا، گر آیی، چه شود؟ غافل رفتی، بی خبر آیی، چه شود؟ با وعده نیامدی و چشمم به ره است بی وعده گرم ز در درآیی، چه شود؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 74 غارتگر جان، ز چشم من برد دو رود هر یک از چشم من روان کرد دو رود نخلی دو، تر و تازه ام از باغ درود کز عیسی و از مریم شان باد درود
آذر بیگدلی – رباعی شماره 73 از کوزه شکسته ای گرت بوزه دهند مستان، که می ات ز جام فیروزه دهند از غیر مخواه روزیی را کز غیب گر خودخواهی وگرنه، هر روزه دهند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 72 دونان، اگرت دو نان به دریوزه دهند یا در عوض نماز، یا روزه دهند پایت شکنند و آنگهی موزه دهند آبت ریزند و آنگهی کوزه دهند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 71 تو شاه و شهانت ز هواخواهانند تو ماه و مهانت همه همراهانند شاهان جهانند گدایان درت یعنی که گدایان درت، شاهانند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 70 یاران که، ز دلتنگی من، تنگ دلند گر یاری من نکرده از من بحلند ایشان خجل از من، که ندادندم کام من زین خجلم، که از من ایشان خجلند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 69 خود را گیرم که آشنا با تو کند؟ خونین دل من، کجا وفا با تو کند؟ گفتی: که به من ده دل خود را، نی نی با من دل من چه کرد تا با تو کند؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 68 در عشق تو، آنان که به هم، هم نفسند دردا که به درد دل هم، می نرسند آری نکنند فکر آزادی هم مرغان گرفتار که در یک قفسند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 67 رفت آن کاغیار دشمن بودند برق حاصل، آتش خرمن بودند از دشمنیت، کنون به من دوست شدند آنان که ز دوستیت دشمن بودند
آذر بیگدلی – رباعی شماره 66 ایشان که قرار سینه ریشان بردند اول دل آذر پریشان بردند اکنون گویند: ما نبردیم دلت ایشان بردند، با الله ایشان بردند