وحشی بافقی- غزل شماره 380
جایی روم که جنس وفا را خرد کسی
نامِ متاعِ من به زبان آورد کسی
یاری که دستگیری یاری کند کجاست؟
گر سینه‌ای خراشد و جیبی درد کسی
یاریست هر چه هست و ز یاری غرض وفاست
یاری که بیوفاست کجا می‌برد کسی؟
دهقان چه خوب گفت چو می‌کند خاربن:
شاخی کش این بر است چرا پرورد کسی؟
وحشی برای صحبت یاران بی‌وفا
خاطر چرا حزین کند و غم خورد کسی؟