
شمس مغربی – غزل شماره 69
از جنبش این دریا هر موج که برخیزد
بر وادیی جان آید بر ساحل دل ریزد
دل را همه جان سازد، جان را همه دل وانگه
جان و دل جانان را با یکدگر آمیزد
جان و دل جانان را با یکدگر آن لحظه
فرقی نتوان کردن تمیز چو برخیزد
چون پادشه وحدت بگرفت ولایت را
آن ملک بدان کثرت، بگذارد و بگریزد
جایی که یقین آمد، شک را چه محل باشد
ظلمت به کجا ماند با نور که بستیزد؟
سکّان صحاری را سیراب کند هر دم
از فیض خود این دریا ابری که برانگیزد
از گلشن جان و دل در حال فرو شوید
گردی که بر او گه گه غربال هوا بیزد
ای مرد بیابانی بگریز ازین ساحل
زان پیش که در دامن موجیت فرو ریزد
چون مغربی آن کس کاو پرورده ی این بحر است
از بحر نیندیشد وز موج نپرهیزد



