
شمس مغربی – غزل شماره 45
نهان به پرتو خویش است آفتاب رخت
از آنکه مانع ادراک اوست تاب رخت
رخت ز پرتو خود در نقاب می باشد
عجب بود که بود غیر ازین نقاب رخت
حجاب روی تو گر هست نیست جز تابش
وگرنه چیست دگر تا بود حجاب رخت
به غیر چشم تو در روی تو نکرد نگاه
از آنکه دیده کس را نبود تاب رخت
نوشته اند بر اوراق چهره خوبان
به خط خوب دو سه آیت از کتاب رخت
به آب روی تو سوگند می خورد جانم
که دل در آتش سوزنده است ز آب رخت
دلا همیشه رخت منقلب به جانب ماست
به سوی هیچکسی نیست انقلاب رخت
چگونه روی به غیر جناب ما آرد
از آنکه بس متعالی بود جناب رخت
بسی به مشرق و مغرب طلوع کرد و غروب
که تا به مغربی ظاهر شد آفتاب رخت



