
شمس مغربی – غزل شماره 4
ز روی ذات برافکن نقاب اسما را
نهان به اسم مکن چهر ی مسمّا را
نقاب برفکن از روی و عزم صحرا کن
ز کنج خلوت وحدت دمی تماشا را
اگر چه پرتو انوار ذات محو کند
چه این نقاب برافتد جمیع اشیا را
اگر چه ما و منی نیز جز تویی نیست
ز ما و من بستان یک زمان من و ما را
اگر چه سایه ی عنقا مغربست جهان
ولیک سایه حجاب آمده است عنقا را
نقوش کثرت امواج ظاهر دریا
حجاب وحدت باطن بس است دریا را
فروغ چهره ی عذرای ز خود نهان دارد
ز چشم وامق بیدل عذار عذرا را
نمی سزد که نهان گردی از اولوالابصار
که نور دیده تویی چشم های بینا را
ز مغربی چو تویی ناظر رخ زیبات
نهان ازو مکن ای دوست روی زیبا را




جمال الدین محمد بن بلخی بکری خطیبی شمس تبریزی شاعر قرن 8 هجری قمری بنظرم بعدازحافظ شیرازی لنگه نداره و بینظیر هست