
شمس مغربی – غزل شماره 190
چو نیست چشم دلت تا جمال او بینی
نگر به صورت خود تا مثال او بینی
ز آفتاب رخش گر به سایه خرسندی
نگر به جمله جهان تا ظلال او بینی
اگر چه جمله جهان هست سایه اش لیکن
چو آفتاب برآمد زوال او بینی
خیال بازی او بین که پرده ای ز خیال
فکند بر رخ خود تا خیال او بینی
خط است و خال جهان تا به کی به دیده ی من
جمال او ز ره خط و خال او بینی
به جنب آب زلال خیال اوست سراب
جهان ازو بگذر تا زلال او بینی
به تنگنای جسد از چه گشته ای محبوس
بیا به عرصه دل تا مجال او بینی
چرا ز حال دل خویشتن شوی غافل
به سوی او نظری کن که حال او بینی
ز مغربی نظری وام کن به دوست نگر
که تا بددیده ای کامل کمال او بینی



