
شمس مغربی – غزل شماره 184
چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلی
بسان ذره شدم در فروغ و تاب تجلی
رهیدم از شب دیجور نفس و ظلمت تن
ز عکس پرتو انوار آفتاب تجلی
تنی چو طور و دلی چون کلیم می باید
که آورد گه میقات دوست تاب تجلی
از این حدث که مرا گشت حادث از حدثان
طهارتی نتوان یافت جز به آب تجلی
چو شد خراب تجلی دلم طهارت از این یافت
خوشا عمارت آن دل که شد خراب تجلی
نقاب ما و من از پیش دیده ام برخاست
چو رخ نمود مرا یار از نقاب تجلی
دلا به مجلس رندان پاکباز درآ
ز دست ساقی باقی بخور شراب تجلی
شراب ناب تجلی رهاندت از خود
دلا مباش دمی خالی از شراب تجلی
ز مغربی نتوان یافت هیچ نام و نشانی
از آن زمان که نهان گشت در قباب تجلی



