
شمس مغربی – غزل شماره 130
صنما هر نفسی بر گذرت می بینم
بر دل و دیده و جان جلوه گرت می بینم
گر چه صد بار کنی جلوه مرا هر نفسی
لیک هر لحظه به حسن دگرت می بینم
گر چه از منزل خود هیچ برون می نایی
لیک پیوسته تو را در سفرت می بینم
بر سپهر دل و بر چرخ روان تابنده
گاه چون شمس و گهی چون قمرت می بینم
دایم از غایت پیدایی خود پنهانی
گر چه تابنده تر از ماه و خورت می بینم
تویی نور بصرم گر چه نهان از نظری
زانکه در دیده چو نور بصرت می بینم
غایب از دیده نه ای زانکه به صد کسوت خوب
هرزمانی گذران بر نظرت می بینم
مغربی از ملک و از ملکی بالاتر
گر چه دایم به لباس بشرت می بینم



