
مخفی بدخشی – غزل شماره 41
زهر فراق
چون غایب است شمع من از انجمن چه حظ
سرو چمانم ار نبود در چمن چه حظ
دور از گل عذرا تو ای نوبهار من
از سیر لاله زار و گل و نسترن چه حظ
کامی که زهر گشته ز زهر فراق توست
گر شهد و شکرش بود اندر دهن چه حظ
باغ بهشت بی رخ احباب دوزخ است
بی روی دوستان ز گل و یاسمن چه حظ
مخفی به ابلهان چه ضرور است گفتگو
چون یار هم سخن نبود از سخن چه حظ



