
قدسی مشهدی- غزل شماره 331
تا نشمرد آزاد، کسی بعدِ هلاکم
زنجیر به گردن بسپارید به خاکم!
نگذاشت به خوابِ عدمم شیون بلبل
گل ریخته بودند مگر بر سرِ خاکم؟
از کین تو ترسم، نه ز بیمهری افلاک
گر کینه نجویی تو، ز افلاک چه باکم؟
غلتم چو صبا در چمن کوی تو بر خاک
تا بوی تو آید چو گل از خرقه چاکم
تا لعل تو آلودۀ مَی گشت، ز غیرت
آغشته به خون است رگ و ریشه چو تاکم
تا جا به چمن ساختم، از گریۀ بلبل
آلوده به خون است چو گل، خرقۀ چاکم



