تو و با لاله رویان، گل ز شاخ عیش چیدنها

رهی معیری – غزلیات

شماره 16

جلوه ی ناز

تو و با لاله رویان، گل ز شاخ عیش چیدنها

من و چون غنچه از دست تو، پیراهن دریدنها

من و از طعنه ی اغیار، چون بلبل فغان کردن

تو و در دامن هر خار، چون گل آرمیدنها

من و پیوند مهر از جان بریدن در تمنایت

تو و از مهربانان، رشته ی الفت بریدنها

من و همچون غبار از ناتوانی، ره نشین گشتن

تو و همچون صبا، بر خاک من دامن کشیدنها

به من بفروش ناز ای تازه گل، چندان که می خواهی

که تا جان و دلی دارم، من و نازت خریدنها

اگر غیر از حدیث یار و جز دیدار او باشد

چه حاصل جز ندامت از شنیدنها و دیدنها