عرفی شیرازی- غزل شماره 10
منم که یافته ام ذوق صحبت غم را
به صبح عید دهم وعده شام ماتم را
اگر به حور بهشتت نظر فتد، دانی
که حسن دوست چه آراسته است عالم را
ز لاف صبر بسی نادمیم، طعنه مزن
مروّتی، که ملامت بلاست ملزم را
به لذّت ابد از زخم او دلا مژده
که داد بی اثری انفعال مرهم را
هوای باغ محبّت به غایتی گرم است
که هیچ سبزه ندیده است روی شبنم را
ز هر دو منفعلم تا به هم بسنجیدم
حلاوت لب دلدار و تلخی غم را
قبول عشق عنانم گرفت عرفی و برد
به خلوتی که تصوّر نبود محرم را