دلم در کعبه روکرده است و همت جوید از دلها

عرفی شیرازی- غزل شماره 13

دلم در کعبه روکرده است و همت جوید از دلها

که خواهد ماندش از پی کعبه ها در طی منزلها

تو افلاطون، ولی اندیشه را چین در جبین مفکن

در آن وادی که جز حیرت نداند حل مشکلها

بباد شرطه و سعی معلم دل مبند اکنون

که از طغیان دریا در ته آب است ساحلها

بدل تخم غمی میکار و می چین خوشۀ اشکی

که دهقان وفا جمع آورد زین کشت حاصلها

مثالی گویمت عامی صفت بردار از آن نقشی

جمال کعبه نتوان دید طی ناکرده منزلها

اگر با میر محمل رمزی از دیر معان گویم

جرس بگشاید و ناقوس بربندد به محملها

خرابات مغان است این که معماران ایوانش

خوی پیشانی روح القدس ریزند بر گلها

خدا را خانقاه کهنه را صوفی به رندان ده

که ایوانها بسازند و بیارایند محفلها

چو خون آلوده فردا خیزم و بر گرد او گردم

شیهدان محبت را ز حسرت خون شود دلها

تماشا دوستی عرفی ولیکن وای بر جانت

اگر بردارد از پیش نظر توفیق حائلها