
شاطر عباس صبوحی قمی
غزل شماره 4
مکن دریغ ز من ساقیا شراب امشب
از آنکه ز آتش خود گشته ام کباب امشب
ز بسکه شعله زند در دل من آتش شوق
ز آتش دل خویشم در التهاب امشب
به خواب دیده ام آن چشم نیم خوابش دوش
گمان مبر که رود دیده ام به خواب امشب
ز دست نرگس مستش برفت دل از کف
نگر به حال دلم از ره ثواب امشب
شد آنکه باده ی پنهان کشیدمی همه عمر
بده به بانگ نی و نغمه ی رباب امشب
ز بسکه نقش مخالف ز دوستان دیدم
بر آن شدم که زنم نقش خود بر آب امشب
شود خراب چو این خانه لاجرم روزی
ز سیل باده بهل تا شود خراب امشب
دلم که داشت قرار اندر آن دو زلف چو شب
بود چو گوی به چوگان در اضطراب امشب



