
شاطر عباس صبوحی قمی
غزل شماره 3
چه خونبها به از این کشتگان کوی تو را
که بنگرند به محشر، دوباره روی تو را
تمام گمشدگان ره توییم و کنیم
به هر طریق که باشیم جستجوی تو را
دم مسیح که گویند روح پرور بود
یقینم آنکه به لب داشت گفتگوی تو را
ز غصه چون پر کاهی شود ز قصه ی من
اگر به کوه دهم شرح آرزوی تو را
سبو کشان محبّت کشند دوش به دوش
اگر گناه دو عالم بود سبوی تو را
به خود مناز و مخند اینقدر به گریه ی من
که آب چشم من افزوده آبروی تو را
ز آب دیده صبوحی وضو مساز که چون
مضاف باشد و باطل کند وضوی تو را



